http://werewolf-sara.ownlog.comwerewolf-sara.ownlog.comhttp://werewolf-sara.ownlog.com/2018524,link.htmlWĄTPLIWOŚCI Obudziło ją słońce. Wpadało oślepiającymi potokami przez wysokie, złoĹźone z wielu prostokątnych szybek okno. Pasiasty cień kładł się na gładkiej, białej powierzchni kołdry. W smugach światła dostrzegała wirujące drobinki kurzu. Skądś dobiegało miarowe stukanie. ObrĂłciła się na łóżku, usiłując przypomnieć sobie co się stało i gdzie jest. Przesunęła spojrzeniem po meblach i ścianach. Mieszkanie Ilji. Zerknęła na poduszkę obok siebie. Ciągle widniał na niej odciśnięty ślad głowy, w ktĂłrym, zwinięty i zasupłany, spoczywał długi, ciemny włos. - O BoĹźe! - jęknęła bezradnie - Orzechowska, ty chyba naprawdę zdurniałaś do reszty! Usiadła w pościeli i rozejrzała się w poszukiwaniu ubrania. Sukienka leĹźała kilka krokĂłw od łóżka. Resztę udało się Sarze zlokalizować w róşnych częściach pokoju. Na najbardziej osobistym elemencie, jak się okazało, przespała błogo większość nocy. Ubrała się i na palcach podeszła do drzwi pracowni. Dobiegało zza nich nieprzerwane, jednostajne stukanie. Zajrzała do środka. Tak jak myślała, Ilja, odwrĂłcony plecami do wejścia, w szarawych spodniach od dresu, boso i bez fartucha, odłupywał zapamiętale kawałki jasnego kamienia z bryły wielkości człowieka. Przyjrzała się linii jego plecĂłw, przedzielonej wzdłuĹź ciemną struną niedbale zaplecionego warkocza. Westchnęła. - Ilja... - powiedziała cicho. Pokiwał głową, nie patrząc na nią. - Tak... wiem. Nie sprecyzował, co wie, ale Sara zrozumiała. - Bardzo Ĺźałujesz? - Wcale. - Ale wiesz, Ĺźe coś jest nie tak? - Wiem. - To ze mną coś jest nie tak - stwierdziła, podchodząc do niego - ale ostatnią rzeczą, jakiej w tej chwili mi potrzeba, to kac moralny. - A co z tobą moĹźe być nie tak? - zdziwił się, odkładając młotek i dłuto - To ja powinienem nad sobą panować. - Panowałeś przecieĹź. W kaĹźdym razie nie zrobiliśmy Ĺźadnej nadmiernej głupoty - pocieszyła go, zdobywając się na nieśmiały uśmiech. - No, masz rację, ale i tak... przepraszam. No... nie Ĺźałuję. ChociaĹźbym chciał. Roześmiała się. - Widzisz... ale to nie zmienia faktu, Ĺźe to ja mam problem. Ja... po prostu nie umiem się powstrzymać. Za łatwo mi to przychodzi i nie wiem, co się dzieje. Popatrzył na nią, wycierając ręce w jakąś szmatkę. - Co masz na myśli? - Tyle, Ĺźe zdarzyło mi się to juĹź wcześniej. I to nie raz. W ogĂłle to ciągle łapię się na myśleniu o tym. Gdy nie znałam Garou, faceci w ogĂłle mogli dla mnie nie istnieć. Dopiero teraz... chodzę i mam oczy dookoła głowy! Ślinię się nawet na Aleksa! I, wiesz, na początku nawet uwierzyłam, Ĺźe mam pecha. Ot, nieszczęśliwe zakochanie. PrzecieĹź wręcz legendy się o tym opowiada. Ale potem... to, na przykład w stosunku do Aleksa, z zakochaniem nie ma nic wspĂłlnego! Najpierw był Mark O'Seadh! Ilja skrzywił się. - Oj... - syknął - paskudnie! - Mnie mĂłwisz, Ĺźe paskudnie. Wiem to sama. I nic na to nie mogę poradzić. Po Marku był Gabriel. Niby nic, znaczy, niby niewiele, bo jest Metysem. Ale to teĹź Garou. W sumie nawet nie wiem, czemu ci to mĂłwię. Nie stawiam się w dobrym świetle. Ilja usiadł na stołku i skinął na Sarę. Podeszła do niego, a wtedy ujął jej dłonie w swoje. - Mała, mnie się wydaje, Ĺźe masz taką nieszczęśliwą aurę. Muszę przyznać, Ĺźe sam nie potrafiłem się pohamować, jak raz spojrzałem na ciebie w ten sposĂłb. A przecieĹź... moja przynaleĹźność plemienna zobowiązuje. Obawiam się, Ĺźe moĹźesz sobie przez to napytać niezłej biedy. Ja nikomu nie powiem, ale wiesz... duchy... - Tak - westchnęła - duchy wiedzą. Co ja powinnam z tym zrobić? Teraz za kaĹźdym razem, kiedy będę poznawać jakiegoś nowego Garou, będę się zastanawiać, czy znowu mnie nie trafi! Galliard pogłaskał ja po głowie. - Wiesz, nie z kaĹźdym będzie ci tak łatwo. Staraj się pilnować. Co więcej moĹźesz zrobić? Nie chcę cię teraz obrazić, ale jesteś GnatoĹźujem. Na pewno odziedziczyłaś skłonność do... luĹşnego podejścia. Wy bywacie tacy. Boję się tylko, Ĺźeby ktoś nie zechciał pociągnąć cię za to do odpowiedzialności. KtĂłregoś dnia wrĂłci Dobrynia... - zawiesił głos i zamyślił się. Sara zmarszczyła czoło. - Ty, Ilja! Kto to jest, u diabła, Dobrynia? - Co? Dobrynia? Nikt ci nie powiedział? - Nie. Znowu czegoś nie wiem... Galliard wstał i pociągnął za sobą dziewczynę do mieszkania. Tam usiadł w fotelu i wydobył paczkę papierosĂłw. - Dobrynia, Saro, przewodził nami, kiedy mieszkał w Warszawie. Dobrynia Nikitycz, ŚnieĹźny-Sokół, Ahroun Srebrnych Kłów. To on starał się zorganizować tutaj sensowny protektorat i odszukać caern. - Dobrynia Nikitycz… Ilja Muromiec – przekrzywiła głowę dziewczyna – wy się naprawdę tak nazywacie? Tak naprawdę? - Tak – przytaknął Galliard z nagłym rozbawieniem – a w kaĹźdym razie teraz tak. Ale wracając do Dobryni, po aferze z Korsarkami i Umbrą Getta wyjechał i towarzystwo się nieco rozpełzło. Sporo teĹź napłynęło nowych Garou. Takich jak Fianna na przykład. Ale w końcu wrĂłci. I to niedługo. Sara głośno przełknęła ślinę. - Uf... nie mĂłwmy juĹź o tym wszystkim. Wystarczy, Ĺźe mamy na głowie miasto pełne SabbatnikĂłw. Wychodzi na to, Ĺźe po prostu muszę się nauczyć kontrolować. I tyle... ale... Ilja spojrzał na nią, pokiwał głową i podał jej ogień. - ...ale i tak nie Ĺźałujesz... Cały śnieg stopniał. Asfalt poznaczony był wilgotnymi plamami, ktĂłre wyglądały jak łaty na sierści wielkiego, szarego zwierzęcia. Stukając obcasami niewygodnych szpilek, Sara znowu szła znajomą ulicą w kierunku metra. Zorientowała się, Ĺźe po raz pierwszy w Ĺźyciu wychodzi od Ilji za dnia. Ta myśl rozbawiła ją. Wiedziała, Ĺźe zrobiła znowu coś złego, ale słoneczna pogoda pozwalała zapomnieć o nieprzyjemnych sprawach i skłaniała raczej do radości. Powietrze było przejrzyste jak kryształ i pachniało przyjemnie. DĹşwięk przejeĹźdĹźających ulicami samochodĂłw brzmiał swojsko i budził dawno uśpione poczucie bezpieczeństwa. Sara szła wzdłuĹź chodnika i czuła się zwyczajnie. Nie "jak zawsze", tylko jak zwyczajny człowiek z normalnymi problemami i normalnymi potrzebami. Podobało jej się to uczucie. Za sobą usłyszała szybki tupot lekkich krokĂłw. Odsunęła się więc odruchowo, Ĺźeby przepuścić biegnącą osobę, najpewniej dziecko. Kroki minęły ją. I rozbrzmiewały dalej, cichnąc w miarę oddalania. Ale ich właściciel się nie pojawił. Sara zatrzymała się w miejscu. Cały jej spokĂłj prysł jak bańka mydlana. Całe poczucie normalności znikło. WyobraĹşnia, jak zwykle funkcjonująca bez zarzutu, podsunęła jej obraz kilkunastoletniej dziewczynki w sandałkach i letniej sukience. ]]>Sat, 20 Feb 2010 08:21:42 +0100http://werewolf-sara.ownlog.com/2018524,link.htmlhttp://werewolf-sara.ownlog.com/1980850,link.htmlAUDIENCJA Sara stała w kuchni mieszkania Kolektywu i smaĹźyła jajecznicę. Była Ăłsma trzydzieści rano i Marta, ktĂłra właśnie zeszła po schodach w kusej koszuli nocnej i rozchodzonych kapciach, przystanęła niezdecydowanie. - Ty - wyszeptała głucho z wyrazem niebotycznego zdumienia na twarzy - co ty robisz? - Śniadanie - rĂłwnie głucho odparła GnatoĹźujka. - Wiesz, ktĂłra jest godzina? - Wiem. Akurat dobra na śniadanie dla ciebie, nie? - jajecznica wylądowała na talerzu i została podsunięta pod nos kompletnie zdumionej Marty. - No tak - zgodziła się Galliardka, biorąc talerz i sztućce - ale czemu ty juĹź wstałaś? Sara westchnęła i ciężko usiadła na kanapie. - Kiepsko mi się spało. Wczoraj miałam niemiły wieczĂłr. - Co się stało, rudzielcu? - zatroskała się Marta z pełnymi ustami. - Nic... no byłam w Cork Irish, Mark dał mi znowu debilne zadanie. Mam iść do wampirĂłw i przypomnieć im o pakcie. Ale mało tego. Poszłam do Ilji, Ĺźeby z nim to obgadać... wiesz, Ĺźe on się z nimi kumpluje... no i jak od niego wychodziłam, natknęłam się na tego kolesia, ktĂłremu zawdzięczam Pierwszą Przemianę. Tego, co zabił mojego szefa... Galliardka Kolektywu przestała jeść juĹź na początku wypowiedzi Sary. Teraz wpatrywała się w nią bez słowa, przygryzając lekko dolną wargę. - Nie patrz tak... mnie się takie rzeczy zdarzają prawie codziennie - gorzko podsumowała dziewczyna. - Ale... jak...? Znaczy... coś ci zrobił? Sara potrząsnęła głową. Wstała i zaczęła szykować kawę. - Nie. Nawet mnie nie zauwaĹźył. Wiesz, ktoś go gonił i w ogĂłle był nieĹşle poharatany. To był Sabbatnik, prawda? Marta kiwnęła głową. - Najprawdopodobniej. Z tego, co mĂłwiłaś wcześniej tak moĹźna by sądzić. Cholera! Naprawdę zaczynają się panoszyć. GnatoĹźujka włączyła elektryczny czajnik. - No, jak na razie widziałam tylko tego jednego. - Skąd wiesz? Tylko tego jednego udało ci się jakoś rozpoznać. Ale gdzie jest jeden, są teĹź inni. Przerąbane. Zwłaszcza, ze juĹź zaczęli rozrabiać. - Ha! Rozrabiać. Łagodne określenie na to, co zrobili tym facetom, o ktĂłrych było w wiadomościach. - Prawda. Kurde, tak właśnie działa Sabbat. Nie opieprzają się. Dobrze, Ĺźe Mark wysyła cię do księcia. Czas najwyĹźszy. Sara zapaliła papierosa. Z niezadowoleniem stwierdziła, Ĺźe trzęsą się jej palce. - Wiesz, trochę się jednak boję. - Nie dziwne. Ja bym pewnie padła. Ale ty juĹź ich poniekąd znasz. - No, faktycznie, świetnie ich znam. Ale Ilja juĹź mnie poinstruował. Dam radę. Woda zagotowała się i wkrĂłtce mieszkanie wypełnił słodki aromat świeĹźo zaparzonej kawy. I chyba właśnie ten zapach sprawił, Ĺźe z gĂłry po kolei schodzić zaczęli mężczyĹşni. - Kurczę, odkąd tu mieszkam raz tylko widziałam was wszystkich w jednym miejscu w komplecie - stwierdziła Sara z przekąsem, wyciągając trzy dodatkowe szklanki. Nieśmiało zerknęła przez ramię na potężną sylwetkę Aleksa. Był w samych spodniach i GnatoĹźujka, z pewnym popłochem doszła do wniosku, Ĺźe jego masywny, muskularny tors wzbudza jej najwyĹźsze zainteresowanie. OdwrĂłciła się i wbiła spojrzenie w puszkę z kawą. - Słyszałem, Ĺźe idziesz gadać z pijawkami - odezwał się Darek, siadając na kanapie. - Ano - przytaknęła - jak trzeba, to trzeba. - Zuch dziewczyna. To teraz zrĂłb więcej tej jajecznicy. W Ĺźołądku mnie ściska, kiedy patrzę jak Marta wylizuje talerz. - Spadaj - warknęła dziewczyna stawiając przed nim kawę. - Spoko! Ja wam zrobię, tylko mi się oczy rozkleją - dał się słyszeć zaspany głos Gabriela, ktĂłry pojawił się właśnie w mieszkaniu - znowu nie ma kawy u nas w domu. - Wiem. A ty myślisz, Ĺźe po co tu przyszłam? - Sara wzięła ze stołu swoją szklankę i przysiadła na kanapie. - Ha, ha. Ostatni lot skazańca - roześmiał się Metys nieszczerze - komĂłrka ci dzwoniła. - Kurwa mać! - warknęła, zrywając się na rĂłwne nogi - Kurwa - dodała twĂłrczo, kiedy kawa chlusnęła jej na gołe kolana. - Nie spiesz się. Przyniosłem ci - Gabriel połoĹźył telefon na stole i udał się w kierunku lodĂłwki. GnatoĹźujka siedziała przez chwilę nieruchomo, zaciskając zęby. Kolektyw Osiedlowy przyglądał się jej z milczącym, pełnym wyczekiwania zainteresowaniem. Wtedy telefon zawył przeraĹşliwie, warcząc przy tym i ślizgając się po powierzchni stołu. - O - zauwaĹźyła Marta śmiertelnie powaĹźnym tonem - masz wibrator. Aleks zrobił dziwną minę, Kamil parsknął śmiechem, a Darek wsadził głowę między kolana. Sara natomiast z niewzruszonym wyrazem twarzy i kawą ściekającą po nogach, sięgnęła po komĂłrkę. - Tak? - spytała uprzejmie. - Saro - dał się słyszeć głos Marka - dziś o dwudziestej pierwszej w Lochu. OK? - Tak jest. Zrozumiałam. - I ubierz się elegancko. - Oczywiście. Cześć. OdłoĹźyła telefon na stół, wstała i powiodła spojrzeniem po zebranych. - A teraz - oznajmiła - wszystkich was zamorduję! - Ty jesteś jednak chora na głowę - uznała Marta, kiedy udało się jej wreszcie zetrzeć ze stołu całą kawę i znaleźć swoje kapcie. Aleks siedział na podłodze trzymając Sarę pod pachą, a Darek z Kamilem myli ocalałe szklanki. - Nie zrobiłam wam przecieĹź nic złego - oburzyła się GnatoĹźujka - i powiedzcie Aleksowi, Ĺźeby mnie, do cholery, przestał łaskotać! TaksĂłwka zatrzymała się przed Lochem. Dochodziła dziewiąta wieczorem. Sara, w trosce o szpilki skrzętnie omijając głęboką, burą kałużę, wysiadła z samochodu. Serce waliło jej jak oszalałe. Czuła gwałtowne ssanie w brzuchu. Bała się, więc ciężko jej było kontrolować swoje ciało. Z drugiej zaś strony musiała się pilnować za wszelką cenę, więc bała się jeszcze bardziej. Przed wejściem do Lochu stał wysoki, barczysty mężczyzna w czarnym, doskonale skrojonym garniturze. Mimo zimna nie miał na sobie nic poza nim. Spojrzał na stojącą przed nim, drobną, rudowłosą postać, skinął głową i otworzył przed nią drzwi. Sara weszła do środka. Ĺťadnych kolorowych świateł, Ĺźadnych zdjęć reklamujących pokazy. Spojrzała tęsknie na miejsce, gdzie zwykł przesiadywać Wojtek. Westchnęła. Zamiast niego, ujrzała kolejnego rosłego osobnika w eleganckim ubraniu. Szatnia działała. Fakt ten, niczym balsam rozlał się po jej sercu. Oddała płaszcz w miarę normalnie wyglądającemu facetowi i wzięła numerek. Starając się nie rozglądać za bardzo, weszła na główną salę. Tam jednak, nie mogąc nic na to poradzić, przystanęła i wstrzymała oddech. Pracowała tu tyle czasu. Zawsze było to ciepłe, pełne kolorĂłw i ludzi miejsce, ktĂłre robiło przyjemne wraĹźenie. Teraz zaś wszystkie barwne światła zniknęły. Zniknęła urocza, "zabytkowa" kula dyskotekowa, ktĂłra ponoć przyjechała ze StanĂłw jeszcze w latach siedemdziesiątych ubiegłego wieku. Zniknęły chromowane, lśniące rury do tańca. Małych neonĂłw reklamujących alkohol nad barem teĹź juĹź nie było. Jednolity, bursztynowy blask małych lampek stanowił całe oświetlenie sali. Na niektĂłrych stolikach stały wazony ze świeĹźymi róşami. Na samym środku sceny ustawiono szeroki, rzeĹşbiony tron. W tle sączyła się jakaś nieokreślona muzyka, przy stolikach zaś i na kanapach siedzieli oni. Wyglądali dokładnie tak, jak ich zapamiętała. Eleganccy, wymuskani, gładcy, obwieszeni drogą, prawdziwą biĹźuterią. Przynajmniej większość z nich. Ku swemu zdziwieniu Sara dostrzegła kilka osĂłb ubranych mniej, jeśli w ogĂłle, formalnie. Kątem oka ujrzała wysoką, barczystą postać mężczyzny z gęstym, ciężkim, płowym zarostem. Przypominał bardziej wikinga, niĹź lwa salonowego. Gdzie indziej ujrzała dwie czy trzy postaci w skĂłrach i dĹźinsie. Wchodząc w głąb sali, rozglądała się, wzbudzając dyskretne zainteresowanie co poniektĂłrych wampirĂłw. Bała się coraz bardziej. Pewną ulgą napawał ją fakt, Ĺźe "dark roomy" wyglądały dokładnie tak samo. Nadal miały jej ukochane czerwone kotary. Kurczowo uchwyciła się tej myśli, Ĺźeby nie spanikować. Przystanęła niezdecydowanie, plecami do szklanej powierzchni baru, za ktĂłrym krzątało się dwĂłch, podobnie jak szatniarz, normalnie wyglądających młodzieńcĂłw. Tylko do nich odwaĹźyła się stanąć tyłem. Nagle muzyka, przelewająca się na granicy słyszalności, umilkła. Ucichł teĹź przytłumiony gwar rozmĂłw. Wszyscy wstali, a ich oczy zwrĂłciły się w kierunku sceny. Sara spojrzała tam rĂłwnieĹź i zobaczyła zasiadającą właśnie na tronie majestatyczną postać księcia. Miał na sobie czarny surdut, krojem przypominający nieco modę z ubiegłych stuleci, czarne, eleganckie spodnie i czarną, połyskującą koszulę. Jego ciemne włosy spięte były z tyłu. Wyglądał... zachwycająco i przeraĹźająco zarazem. A moĹźe tak się tylko wydawało zdenerwowanej do granic Sarze. TuĹź obok niego stanęła wysoka, biało ubrana kobieta. Miała krwistoczerwone usta, co w zestawieniu z wszechobecną bielą, sprawiało poraĹźające wraĹźenie. Dokładnie. PoraĹźające. GnatoĹźujka nie mogła się niemal ruszyć, patrząc na nią. Od Ilji dowiedziała się, Ĺźe była to osoba, ktĂłrą nazywali Justicarem. Pełniła funkcje sędziego, a takĹźe kontrolowała działalność księcia. Zaiste była waĹźna. Była waĹźna jak jasna cholera. Wampiry zebrały się przed sceną w półkolistych szeregach, zasłaniając nieco widok. Dziewczyna czuła, jakby serce miało wyskoczyć jej z piersi. Słyszała jego gwałtowne bicie i miała wraĹźenie, Ĺźe słyszeć je moĹźe kaĹźdy z tu zebranych. Nie zauwaĹźyła nawet, kiedy książę zaczął mĂłwić. MĂłwił coś, niewątpliwie. Słowa, wymawiane miękkim głosem padały z jego ust, Ĺźadne jednak nie docierało do Sary, zajętej swoim lękiem. Jak przez mgłę dostrzegła, Ĺźe postawiono kogoś pod sceną nieco przed innymi. Był to wysoki, chudy mężczyzna o ciemnych, krĂłtkich włosach. Po obu jego stronach, w pewnym jednak oddaleniu, stali mężczyĹşni w garniturach. Teraz książę nie mĂłwił. Spoglądał tylko na mężczyznę, kulącego się wyraĹşnie pod tym spojrzeniem. Potem popatrzył na biało ubraną kobietę. Wszystko bez słów. Książę skinął głową, przymykając oczy. Wtedy ciemnowłosy mężczyzna ryknął. Krzyk wściekłości rozniĂłsł się po sali, kiedy świeĹźo osądzony skoczył po schodach ku tronowi. A w zasadzie chciał skoczyć. MężczyĹşni w garniturach, szybciej niĹź myśl, znaleĹşli się przy nim, pochwycili go i obezwładnili. Pociągnęli go w kierunku wyjścia na zaplecze, a on krzyczał i klął. Sara, nieruchoma, z sercem w gardle, obserwowała tę niezrozumiałą dla siebie scenę. Jak ćma o szybę, tłukło się w jej głowie przekonanie, Ĺźe jeśli zrobi jakąkolwiek nieprzemyślaną rzecz, zginie w mgnieniu oka. Z najwyĹźszym trudem udało jej się powstrzymać chęć przemiany. Wtedy książę skinął ręką. Szeregi rozstąpiły się i GnatoĹźujka poczuła na sobie natarczywy ciężar wielu spojrzeń. Z rozpaczą uniosła głowę i popatrzyła prosto w ciemne, połyskujące oczy księcia. - PodejdĹş. Miała ochotę wybuchnąć płaczem. Miała ochotę uciec. Miała ochotę zniknąć pod tym spojrzeniem. Podeszła, mijając po drodze wiele nieruchomych postaci, z twarzami skierowanymi prosto na nią. JuĹź wiedziała, co miał na myśli Ilja, mĂłwiąc o udzielającej się atmosferze. Ani przez chwilę nie przeszło jej przez myśl, Ĺźe mogłaby się nie ukłonić. - Słucham. Co masz mi do powiedzenia? Głos nie chciał przejść przez gardło. Musiała odchrząknąć. - Witaj, panie - powiedziała wreszcie - jestem Sara Orzechowska, podopieczna Marka O'Seadh, Trzech-UśmiechĂłw, Teurga z plemienia Fianna. Odetchnęła. Coś powiedziało jej, Ĺźe przyznanie się do własnego plemienia nie zrobiłoby najkorzystniejszego wraĹźenia na obecnych. Na wszelki wypadek powołała się więc na Marka. Podniosła oczy. Książę skinął głową. Czy jej się zdawało, czy po jego ustach przemknął cień uśmiechu? - Przychodzę zapewnić, Ĺźe my, Garou, pamiętamy o zawartym niegdyś pakcie i dowiedzieć się, czy ty, panie, rĂłwnieĹź zamierzasz go nadal honorować. Uf, powiedziała to. Teraz nic juĹź nie zmieni. Zamarła, czekając na odpowiedĹş, jak na wyrok. - Tak. Pamiętam o pakcie i nie zmieniam swojego stanowiska. Dziękuję - usłyszała. Książę uśmiechnął się. Teraz na pewno się uśmiechnął. I znowu skinął głową. Mogła odejść. Ukłoniła się i zrobiła kilka krokĂłw w tył. Dopiero wtedy odwrĂłciła się i, machinalnym krokiem, czując nieznośną słabość w kolanach, dotarła do baru. Dostrzegła, Ĺźe książę wstał ze swego miejsca. Tłum pod sceną rozproszył się. Wszyscy odeszli na swoje miejsca. Audiencja dobiegła końca. - Podać coś? - usłyszała Sara przed sobą. Pochylał się ku niej jeden z barmanĂłw, z normalnym uśmiechem i normalną, białą ściereczką w dłoni. - Tak. PodwĂłjną "Zieloną Wdowę", jeśli jest - westchnęła, czując nieopisaną ulgę. Usiadła na wysokim barowym stołku. - Oczywiście, juĹź podaję. Takie zwykłe, cudne słowa w tym miejscu. Oparła głowę na rękach. - Brawo. Poradziłaś sobie bardzo dobrze. - Ilja! - Sara nieomal spadła ze stołka, widząc obok siebie wysoką postać Galliarda - co ty tu robisz?! - Pilnuję cię. Dla mnie whisky - rzucił ponad kontuarem - tu jest o tyle fajnie, Ĺźe nie trzeba płacić za drinki. No, rozchmurz się. Nie taki diabeł straszny, prawda? - Och... myślałam, Ĺźe mnie szlag trafi na miejscu! - jęknęła, opierając czoło o ramię Ilji. Objął ją i pogłaskał po głowie. - Spokojnie. No, juĹź. Wyglądasz bardzo ładnie. Czy to nie ta sama sukienka, w ktĂłrej przyszłaś na mĂłj wernisaĹź? - To jednyna "mała czarna" jaką mam! - wyjaśniła, rozkładając bezradnie ręce. - Oj, to trzeba będzie naprawić - Galliard uśmiechnął się i podsunął jej pod nos wysoką szklankę z zielonym napojem - to chyba zamawiałaś. Sara chwyciła drinka z wdzięcznością. - Chryste, muszę się napić, bo umrę. Wyciągnęła z mikroskopijnej, czarnej torebki paczkę papierosĂłw i zapaliła. - O, nasz artysta - dał się słyszeć miękki, kobiecy głos, tuĹź za plecami Ilji. Oboje odwrĂłcili się jak na komendę. Stała przed nimi kobieta o czarnych, spiętych w koński ogon włosach. Tym razem nie miała na sobie liberii szofera, tylko długą, prostą suknię, tak ciemnoburgundową, Ĺźe prawie czarną. Sara zarumieniła się gwałtownie. - Witaj, Jeanette - Ilja ujął dłoń kobiety i ucałował ją z uśmiechem. - Mamy teĹź naszą bohaterkę. Bardzo się denerwowałaś, biedactwo? - zwrĂłciła się do Sary, wyciągając ku niej rękę. - Tak. Ale juĹź odĹźyłam. Dłoń Jeanette była zdumiewająco ciepła i bardzo delikatna. Sarę otoczyła woń jakichś orientalnych perfum. Opium, drzewo sandałowe... - Napiję się z wami, jeśli nie macie nic przeciwko temu - przechyliła się przez bar ruchem, ktĂłry nieodparcie kojarzył się z figurą taneczną - martini, proszę. Wampiry piją martini. Bardzo stosowne. Sara nie mogła oderwać wzroku od gibkiej postaci wampirzycy. Czy to nie trochę głupio myśleć o niej w ten sposĂłb? Ale przecieĹź ktĂłregoś wieczora tańczyła dla niej. Na jej Ĺźyczenie. Jeanette, z małą szklaneczką w dłoni przysiadła na stołku obok. - Cóş, pamiętasz mnie, mam nadzieję - odezwała się, patrząc na GnatoĹźujkę z uśmiechem. - Jak mogłabym cię zapomnieć? Nadal jesteś szoferem? - Czasami. Teraz akurat nie. Szczerze powiedziawszy, cieszę się, Ĺźe cię widzę. Jak dotąd musiałam zadowalać się tylko kopią... Sara zmarszczyła brwi. - Jak to... kopią? Nie rozumiem. - Ilja jest naprawdę doskonałym artystą - odparła Jeanette zagadkowo i uśmiechnęła się jeszcze promienniej - pamiętam, jak się uczył. Jeszcze przed tym, co nazywacie Pierwszą Przemianą. Był strasznie słodki. Co oczywiście nie znaczy, Ĺźe nie jest słodki nadal. Ale wtedy... wtedy był w zasadzie chłopcem. - Jeanette, przestań mnie zawstydzać, proszę - wtrącił Ilja ze zmieszanym wyrazem twarzy - lepiej będzie, Ĺźebym pozostał dla tego szczeniaczka surowy i godny szacunku. Sara zakrztusiła się nad swoją szklanką. - Surowy i godny szacunku? O czym ty, u diabła, bredzisz? Wampirzyca zaczęła się śmiać. Była przy tym zachwycająca. GnatoĹźujka odruchowo zapatrzyła się na jej rĂłwne, białe jak śnieg zęby, oczekując widoku długich kłów, lub nawet upiornych śladĂłw krwi. Nie dostrzegła jednak nic. - Widzisz, mĂłj uroczy artysto? Jesteś po prostu słodki, jakkolwiek byś się nie starał. Nawet Sara to dostrzega. - Ano - filozoficznie potwierdziła dziewczyna. - Słuchaj, czy myślisz, Ĺźe mogłabym wziąć jakiś kontakt do ciebie? Numer telefonu na przykład. Sara prawie znowu się zakrztusiła. Wampirzyca poprosiła ją o telefon? - Yyyy... - zacięła się. - Tu jest mĂłj, jakby co. Nie pozostaniesz mi chyba dłuĹźna. Proszę - Jeanette wręczyła jej ciemną, elegancką wizytĂłwkę. Sara przyjęła ją machinalnie. "Jeanette Talbot" - głosił napis. PoniĹźej widniała dziwaczna, czerwona, schematycznie wyrysowana róşa i numer telefonu komĂłrkowego. - Jasne... poczekaj chwilkę - wyjąkała. Schowała wizytĂłwkę do torebki. Ze stojaka na barze wyciągnęła serwetkę i rozejrzała się w poszukiwaniu czegoś do pisania. Ilja litościwie podsunął jej długopis. - Masz, tylko się nie udław - szepnął. Powstrzymała chęć kopnięcia go w kostkę i nabazgrała na serwetce swĂłj numer. - Proszę - podała go Jeanette - ja nie wpadłam na pomysł zrobienia sobie wizytĂłwki. To znaczy... nigdy jakoś nie była mi potrzebna. Ale chyba powinnam o tym pomyśleć. Wampirzyca wzięła serwetkę i uśmiechnęła się po raz kolejny tego wieczoru. Uśmiech ten wyrył się Sarze płonącym wizerunkiem w mĂłzgu i śnił potem przez kilka nocy. - Dobrze, zabiorę ją juĹź. Dość emocji jak na jeden wieczĂłr. Biedactwo mi się jeszcze rozchoruje - stwierdził Ilja, protekcjonalnym gestem otaczając Sarę ramieniem. OdwrĂłcił się i ukłonił komuś. Miała wraĹźenie, Ĺźe księciu. - Pilnuj jej - powiedziała Jeanette - mam nadzieję jeszcze kiedyś ją spotkać. Lećcie. - Dokąd jedziemy? - spytała Sara, kiedy Ilja otworzył przed nią drzwi taksĂłwki. - Prawdę powiedziawszy chciałem odwieźć cię na UrsynĂłw. - MoĹźemy jechać do ciebie. Masz wygodniejsze łóżko - powiedziała z przekonaniem. Nie skomentował tego ani słowem. Podał swĂłj adres taksĂłwkarzowi i usadowił się obok Sary na tylnim siedzeniu. Ruszyli. Kiedy zamknęła się za nimi brama wiodąca na teren magazynĂłw Galliarda, GnatoĹźujka przypomniała sobie o czymś nagle. - Słuchaj - powiedziała, starając się omijać kałuĹźe i kupki brudnego, mokrego śniegu - co to za pacjent do ciebie przychodzi? Taki w skĂłrzanej kurtce z runą na plecach. - Thurisaz? - spytał Ilja, podając jej rękę. - No, taką ma runę. - To jego imię. To znaczy na imię ma Kurt. Thurisaz to jego ksywa. Jest Tubylcem z Service Pack'u. - Tubylec Betonu? Ĺťartujesz! To ponure nie wiadomo co? - zdziwiła się Sara. - No. Coś taka zaskoczona? - Ilja otworzył drzwi do hali. Ich kroki poniosły się echem po przestronnym wnętrzu. - Nie wiem. Chyba nie przypadł mi do gustu. Jakiś taki... no... - zrobiła nieokreślony ruch dłonią w powietrzu. - "No" co? - Sama nie wiem - GnatoĹźujka wsiadła do windy, marszcząc nos - nie wygląda na sympatycznego. - Czy tobie się wydaje, Ĺźe kaĹźdy na tym świecie musi być sympatyczny? Ma facet talent do komputerĂłw, bo inaczej nie byłby w Service Pack'u. - A jaki toto ma patronat? - zaciekawiła się Sara. - NĂłw. Jak wszyscy w tej wataĹźe. JuĹź taki ich psi urok - roześmiał się - wiesz, chyba ciebie trzeba będzie powoli zacząć zaznajamiać z Garou w Warszawie. Ty nikogo ciągle nie znasz. - Mnie to mĂłwisz. Wiem! Znam ciebie, znam Kolektyw, znam jedną GnatoĹźujkę, Nike znaczy się. Słyszałam o tym jej przyjacielu, Szymonie. Znam Szynę-Pod-Napięciem, ale tylko z widzenia. Gabriela, ktĂłry jest chyba jedynym Dzieckiem Gai, jakie widziałam. FianniakĂłw... i to wszystko. Słyszałam jeszcze o Jakubowskim z Microtechnics. A! I o Ścianie-Szkła, tej lasce, co lata z "niebieskim z kolcami"... czyli z Szyną. - Oni teĹź są z Microtechnics - wyjaśnił Ilja wysiadając z windy - w ogĂłle w tej wataĹźe jest jeszcze Lupus, Max. Widziałaś kiedyś Lupusa? Weszli do mieszkalnej części hali. - Nie. Ale chyba wygląda tak samo jak normalny wilkołak. Tylko, Ĺźe jest wilkiem z urodzenia. - Tak - Galliard pomĂłgł Sarze zdjąć płaszcz, powiesił go i wygładził - ale Max praktycznie nie uĹźywa ludzkiej formy. Na ogół lata w Hispo. OprĂłcz tego prawie non stop jest podłączony do sieci. - Bomba - dziewczyna z pewną ulgą zdjęła niewygodne szpilki - wilk internauta. Ja chcę kawy. - Zaraz dostaniesz - Ilja nieoczekiwanie przeszedł na rosyjski - a tak w ogĂłle to jestem z ciebie bardzo dumny. - Dzięki. Zadzwonię do Marka, powiem mu, Ĺźe załatwiłam sprawę - wyjęła komĂłrkę, siadając wygodnie w fotelu. - Mark, zrobione - zakomunikowała, kiedy Teurg zgłosił się po drugiej stronie linii. - I co? - I w porządku. Powiedzieli, Ĺźe pamiętają. I nie poĹźarli mnie. Ilja przybył wspierać mnie duchowo. - Gdzie jesteś teraz? - U niego. Czekam na zasłuĹźoną kawę. - Aha... - wahanie, lekka niechęć - Pilnuj się. - Oczywiście, mistrzu, nie omieszkam - zaszczebiotała. Z niewiadomych przyczyn ta niechęć i to wahanie w głosie O'Seadh, sprawiły jej jakąś dziką satysfakcję. - Dobranoc. - Trzymaj się. Przez chwilę Sara siedziała nieruchomo w fotelu z telefonem w dłoni. Potem odłoĹźyła go na stół. Dziwne uczucie zaczęło narastać w jej wnętrzu. Była to niepojęta mieszanina niepokoju i podniecenia, jak gdyby coś miało się wydarzyć. Nie miała tylko pojęcia, co. Wstała i udała się do kuchni, gdzie Ilja parzył w ekspresie kawę. Stał przy kuchennej szafce, bawiąc się ozdobną łyĹźeczką do cukru. Uśmiechnął się na widok wchodzącej Sary. - Zadzwoniłaś? - Mhm - podeszła do Galliarda - Wiesz... wyjaśnij mi... czemu ja się robię przy tobie taka... niespokojna? UniĂłsł ciemne brwi. - A robisz się niespokojna? - Chyba tak. Ale... nie wiem, dlaczego. Usiadła na taborecie z ciemnego, poprzecinanego elipsowatymi liniami słojĂłw drewna. Przechyliła głowę na ramię i zaczęła przyglądać się Ilji z zaciekawieniem. Ekspres zakończył pracę, ostatnie krople kawy przesączyły się przez bibułkę filtra. Galliard nie ruszył go jednak. - Dlaczego tak na mnie patrzysz? - spytał po rosyjsku. - Bo myślę... uwaĹźam... Ĺźe jesteś bardzo, bardzo... piękny - odpowiedziała z namysłem, zaskoczona własnymi słowami. Podszedł do niej powoli i przykucnął tuĹź przed nią. Ujął jej twarz w obie ręce. - Ja teĹź myślę, Ĺźe jesteś bardzo piękna, Saro - powiedział cicho.
]]>Sat, 19 Dec 2009 04:27:50 +0100http://werewolf-sara.ownlog.com/1980850,link.htmlhttp://werewolf-sara.ownlog.com/1965833,link.htmlZNOWU ON Wychodząc na ulicę, Sara z niezadowoleniem stwierdziła, Ĺźe zaczyna padać śnieg. Nie był to miękki, puszysty gatunek śniegu, tylko ten mokry, wciskający się wszędzie wielkimi, posklejanymi, błyskawicznie topniejącymi płatkami. Po kilku chwilach całe włosy miała mokre, a zimne struĹźki wody ściekały jej za kołnierz. Otarła twarz niecierpliwym gestem, za późno przypomniała sobie, Ĺźe robiła dziś makijaĹź i zaklęła. Z niechęcią obejrzała palce, na ktĂłrych zostały ciemne plamy. Westchnęła ciężko, starając się nie myśleć, jak teraz wyglądają jej oczy i policzki. Szczelniej owinęła się płaszczem i naciągnęła szalik na nos. Ruszyła znaną sobie doskonale trasą w kierunku metra, mając nadzieję, Ĺźe tym razem nie natknie się ani na dziwnego faceta z runą na kurtce, ani na upiorną zjawę jasnowłosej dziewczynki. Idąc wąską ulicą, starała się nie pośliznąć na mokrym, popękanym chodniku i rozmyślała o stojącym przed sobą zadaniu. PrzeraĹźało ją. Zdołała się juĹź do tego strachu przyzwyczaić. Chyba całe to bycie wilkołakiem polegało mniej lub bardziej na strachu. Zazdrościła Ahrounom, takim jak Adrian czy Aleks, siły i całej tej aury lękliwego szacunku, jaka zawsze ich otaczała. Nikt chyba nie chciał podpaść Ahrounowi. ChociaĹź na pewno Ĺźaden z nich nie nadawałby się do takiego zadania. Adrian, o czym doskonale wiedziała, bardzo nie lubił wampirĂłw. Nie wyobraĹźała sobie, Ĺźeby ktokolwiek mĂłgł wpaść na pomysł wydelegowania go z taką misją. Ale na przykład Galliardzi. Oni mają gadane, nieprawdaĹź? Uf, chyba po prostu powinna zrobić, co do niej naleĹźy i nie narzekać. W końcu nie idzie tam ze złymi zamiarami, więc jej nie zagryzą. Mogli to zrobić juĹź wcześniej. Tak, ale wcześniej nie była jeszcze po Pierwszej Przemianie. Książę Eric. Czy Ilja był z nim na ty? Na pewno nie. PrzecieĹź sam powiedział, Ĺźe trzeba z szacunkiem... Ale cała ta chryja z Sabbatem... co to w ogĂłle jest ten Sabbat? Po czym się ich poznaje? Pokręciła głową gwałtownie, chcąc odpędzić coraz bardziej ponure myśli. Wtedy, gdzieś przed nią, trochę z boku, rozległ się trzask i kilka przenikliwych gwizdĂłw. Zatrzymała się jak wryta. Ulica była pusta. W niektĂłrych oknach jeszcze się świeciło. Na chodniku stało zaparkowanych parę samochodĂłw. Poza tym jednak dookoła nie było Ĺźywej duszy. Kilka krokĂłw przed Sarą, ziała ciemnością półokrągła brama. Dziewczyna mogłaby przysiąc, Ĺźe hałasy dobiegały właśnie z niej. OstroĹźnie, przytulona do ściany, zrobiła kilka krokĂłw i zajrzała w mrok. Brama prowadziła na małe, słabo oświetlone podwĂłrko - studnię. Znakomitą większość jego powierzchni zajmowały dwa, czy trzy zapuszczone pojemniki na śmieci. Ich smrĂłd, wypełniał bramę i wylewał się na ulicę nawet w chłodnym, zimowym powietrzu. Sara z przeraĹźeniem wyobraziła sobie tę okolicę latem. Podniosła głowę. Kamienica była bardzo stara i potwornie zaniedbana. Prawdopodobnie, jak wiele budynkĂłw w Warszawie, czekała na czyjąś litościwą decyzję o rozbiĂłrce. Sara zamierzała juĹź ruszyć dalej, kiedy ciszę przeciął kolejny trzask i szczęk sypiącego się szkła. Kątem oka GnatoĹźujka uchwyciła ruch - coś wyleciało z rozbitego okna i z łomotem wylądowało na ziemi. Zamrugała oczami, zaskoczona i wlepiła spojrzenie w leżący koło śmietnika, nieruchomy kształt. Przypominał trochę stertę pomiętego ubrania, choć dĹşwięk, z jakim uderzył w beton, pozwalał sądzić, Ĺźe wewnątrz owego ubrania znajduje się jego właściciel. A raczej znajdował się, bo teraz chyba nie moĹźna było nazwać go właścicielem czegokolwiek. Gwizdy rozległy się ponownie, tym razem dalej. Dochodziły z gĂłry, jak gdyby gwiĹźdżący skakali po dachach. I nagle - jakby w odpowiedzi na owe gwizdy - kupka odzieĹźy na podwĂłrku drgnęła i podniosła się. Sara z otwartymi ustami gapiła się na ludzką postać, ktĂłra chwiejnym krokiem, zataczając się i przystając, ruszyła przez bramę w stronę ulicy. Kilka razy nogi się pod nią uginały i ciężko opadała na kolana. Zawsze jednak udawało się jej pozbierać i kontynuować swĂłj pijany marsz. Sara cofnęła się i oparła plecami o ścianę. PrzecieĹź to niemoĹźliwe. Ĺťaden człowiek nie przeĹźyłby takiego upadku. A juĹź na pewno nie byłby w stanie potem chodzić. Ĺťaden człowiek. Tymczasem postać wyłoniła się z bramy. Straciła rĂłwnowagę i jak długa upadła twarzą na maskę stojącego przy krawężniku szarego Volkswagena. SamochĂłd jęknął, ale nie włączył się Ĺźaden alarm. Sara zrobiła kilka niepewnych krokĂłw w stronę ponownie znieruchomiałej osoby. Był to mężczyzna, potężnie zbudowany i dość wysoki. Miał na sobie okropnie brudne i mocno podarte ubranie - spodnie nieokreślonego koloru, całe pokryte błotem i skĂłrzaną kurtkę z nadprutym rękawem. Głowę ogoloną miał na zero, pełną ciemnych plam i zadrapań. Twarzy GnatoĹźujka nie była w stanie dojrzeć. - PomĂłc panu...? - wyjąkała cicho, czując się przy tym nieopisanie głupio. Oto leĹźy przed nią ranny człowiek (czy aby na pewno człowiek), ktĂłremu pomoc wydaje się wręcz nieodzowna. Więc czemu, debilka jedna jeszcze się pyta?! Mężczyzna drgnął na wgniecionej masce Volkswagena. PodniĂłsł brudną rękę, oparł się na niej, po czym z wysiłkiem odwrĂłcił się na plecy. UniĂłsł głowę i potoczył wkoło mętnym, oszołomionym spojrzeniem. Sara stłumiła jęk i rzuciła się w tył, aĹź jej plecy uderzyły o ścianę kamienicy. Gwizdy rozległy się ponownie, dość blisko, mężczyzna zaś stanął na nogi i, ledwo trzymając pion, aczkolwiek dość śpiesznie, ruszył ulicą, jakby ktoś go ścigał. I chyba rzeczywiście tak było. Dziewczyna rozszerzonymi oczami patrzyła na jego oddalającą się sylwetkę. Znała go. Miała nadzieję, Ĺźe nigdy więcej go nie zobaczy. Nigdy więcej po tym, jak wylecieli razem przez tylne drzwi Lochu. Zacisnęła powieki, usiłując odpędzić wspomnienie jego gorejących czerwono oczu. Kiedy je otworzyła, mężczyzna zniknął juĹź za rogiem budynku. Zaklęła i rzuciła się w tamtą stronę. Dopadła węgła i wyjrzała, gotowa na wszystko. Oddychała gwałtownie, czując, Ĺźe ciało ze wszystkich sił pragnie wyrwać się ze słabej ludzkiej formy. Pieprzony wampir! JeĹźeli Sabbatnika moĹźna było po czymś poznać, to chyba właśnie tak wyglądał! Wszak mĂłwili jej, Ĺźe śmierć Tomka nie była winą wampirĂłw z Camarilli. Ĺťe to nie w ich stylu. A była pewna dwĂłch rzeczy - Ĺźe to ten właśnie facet zabił jej szefa i Ĺźe był pijawką. Więc jeśli nie Camarilla, to Sabbat. To musiał być jakiś pierniczony sabotaĹź, albo inny taki syf! A teraz znowu... Kurwa! Czemu to zawsze musi trafiać na nią?! Zorientowała się, Ĺźe mężczyzny nigdzie nie widać. Jakby zapadł się pod ziemię. Omiotła spojrzeniem ulicę. Nic. Kilku zwykłych przechodniĂłw, samochody, latarnie. Westchnęła i oparła się o mur. Wyciągnęła z kieszeni komĂłrkę i spojrzała na zegar. - I pięknie - warknęła złym głosem - przez tego cholernego „wąpierza” spieprzyło mi ostatnie metro! ]]>Sun, 22 Nov 2009 21:17:26 +0100http://werewolf-sara.ownlog.com/1965833,link.htmlhttp://werewolf-sara.ownlog.com/1870481,link.htmlWAMPIRY - Sara, wstawaj, śpiochu! Do otępiałej świadomości dziewczyny niechętnie wsączał się kolejny dzień, anonsowany radośnie przez Gabriela. - Wstawaj, kochanie, bo nie dostaniesz kawy. - Nie mamy juĹź kawy - wybełkotała w poduszkę. - My nie, ale oni mają. Właśnie się tam wybieram. Sklejone snem oczy ustąpiły wreszcie. Powieki rozchyliły się. Pierwszą rzeczą, jaką Sara ujrzała po tym wartym lepszej sprawy wysiłku, była uśmiechnięta od ucha do ucha twarz Metysa, ktĂłry pochylał się nad łóżkiem i usiłował połaskotać ją małym, szarawym piĂłrkiem wyciągniętym zapewne z poduszki.. - Jezu, Gabriel, odczep się, bo powiem brzydko. - Dobra, jak nie chcesz kawy, to spadaj. Idę sam - oznajmił Eisner obraĹźonym tonem i wyszedł z sypialni. Kilka chwil później w głębi mieszkania trzasnęły drzwi. Sara, jęcząc z wysiłku i zniechęcenia, zwlokła się z łóżka. Narzuciła na siebie szlafrok i krokiem godnym zombie opuściła zaciemnioną sypialnię. Przy pierwszym kontakcie ze światłem, natychmiast przestała cokolwiek widzieć. Weszła do sąsiedniego mieszkania, nie przejmując się swoim, niewątpliwie strasznym, wyglądem. Bardzo wyraĹşnie czuła, Ĺźe oczy jej mają rozmiar ziarenek ryĹźu, a przez policzek biegnie wielka, odgnieciona w trakcie snu pręga. Na oślep niemal wsunęła się do salonu, przygotowana na okrzyki przeraĹźenia. Zamiast tego usłyszała niespokojny głos prezentera telewizyjnego, szybko wyrzucającego z siebie słowa, ktĂłrych treść nie chciała jakoś dotrzeć do mĂłzgu GnatoĹźujki. - Co jest? - spytała niewyraĹşnie. - Cicho - syknęła Marta - Jezu, popatrz na to! Sara postarała się zobaczyć coś przez wąziutkie szparki powiek i wyłapać sens wypowiedzi kolesia od dziennika. - Dwa zmasakrowane i ukrzyĹźowane między ulicznymi latarniami ciała, znaleziono wczoraj w nocy... - Co?! - Sara natychmiast oprzytomniała i odzyskała wszystkie zmysły. - Ano... to - szepnęła Marta, jakby bojąc się podnieść głos. - Nieznani sprawcy - kontynuował ulizany mężczyzna w ciemnym garniturze i kretyńsko żółtym krawacie - uĹźyli stalowych lin i łańcuchĂłw. DwĂłch mężczyzn, ktĂłrych ciała dotąd nie zostały zidentyfikowane, zawisło między słupami w odległości trzech przecznic od siebie. Wydarzenie to policja łączy z serią innych, podobnie bestialskich, choć mniej - tu głos prezentera lekko się załamał - spektakularnych morderstw, ktĂłre wydarzyły się w Warszawie na przestrzeni ostatnich czterech dni... - O co chodzi? - Sara przenosiła zdezorientowany wzrok to na Martę, to na Gabriela. - Nie wiem, ale mam złe przeczucia - odrzekła Galliardka. - Czy to ma coś wspĂłlnego z nami? - Nie bezpośrednio, ale, jeśli się nie mylę w moich przypuszczeniach, to mimo wszystko tak. Telefon rozkrzyczał się w kącie pokoju i Marta natychmiast rzuciła się do słuchawki. - Tak? Tak, jest. Dać ci ją? Nie? No, dobrze. Tak, wiem. Widziałam. Właśnie teraz... co? Chryste, dobrze. OdłoĹźyła słuchawkę. - Sara, po południu pojedĹş do Cork Irish. Dobra? Tak na 16:00. - Czy to... czy to ma coś wspĂłlnego... - zająknęła się GnatoĹźujka. - Tak. BoĹźe, jakie to Ĺźycie parszywe! - Czy ktoś mi coś wyjaśni?! - rozzłościła się dziewczyna, czując, Ĺźe jak zwykle wszyscy prĂłcz niej wszystko wiedzą. - Dziś wieczorem. Mark - lakonicznie odpowiedziała Marta. - Ale... - zaperzyła się Sara, wymachując rękami. Gabriel natychmiast złapał ją w pasie i pociągnął w stronę części kuchennej. - Nie marudĹş, chodĹş. Zrobię ci kawy. Zapal sobie. Na wszystko przyjdzie czas. Fionn i Donall byli juĹź w Cork Irish Pub. Sara zastanawiała się niejednokrotnie, czy w ogĂłle opuszczają to miejsce, kiedy mają wolne. Wydawali się być najzupełniej szczęśliwi, mogąc siedzieć, pić i podrywać przychodzące do knajpy dziewczyny. Tym razem jednak nie pili. Było to coś nowego i GnatoĹźujka zrozumiała, Ĺźe sprawa jest bardzo powaĹźna. Kiedy podeszła do nich, przywitali się niezbyt wylewnie, co teĹź stanowiło ewenement. Skinięciem głowy Fionn pokazał jej, by szła z nimi. Za barem stał Sean. Uśmiechnął się do Sary i ręką wskazał drzwi na zaplecze. Mark siedział przy stole. PodniĂłsł się, gdy weszli. - Dobrze, Ĺźe jesteście. - Co się dzieje? - spytała dziewczyna, czując, Ĺźe nie ma zbyt mądrej miny. - Ano, problemy. I to spore. Siadajcie. Zajęli miejsca dookoła drewnianego stołu, bliĹşniacy w zwyczajowych, niedbałych pozach, Sara niepewnie, na brzeĹźku krzesła, nie wiedząc, czego ma się spodziewać. - Mała - zwrĂłcił się do niej Teurg - co wiesz o wampirach? Wstrzymała oddech. O wampirach... O ĹźeĹź ty! - Niewiele. Nic w zasadzie. A co? - Cóş. Nie da się ukryć, Ĺźe to one stoją za tymi... wypadkami, o ktĂłrych niewątpliwie słyszałaś juĹź w wiadomościach. Pokiwała głową powoli. - Ale Ĺźeby zrozumieć sprawę, musisz czegoś się o nich dowiedzieć bliĹźej. Otóş pijawki w dzisiejszych czasach dzielą się na... no... uproszczę to teraz. Tak będzie łatwiej. Powiedzmy, ze dzielą się na dwa... obozy. Istnieją dwie waĹźne organizacje wampirze. Camarilla i Sabbat. Camarilla dba o to, Ĺźeby ludzie nie dowiedzieli się o istnieniu wampirĂłw. Wierz, lub nie, ale oni potrafią pić krew ludzi nie zabijając ich, choć to nie znaczy, Ĺźe tego nie robią. Co jest jednak najwaĹźniejsze, to to, Ĺźe nie ujawniają swej prawdziwej natury. Nazywają to Maskaradą i traktują mniej więcej tak, jak my Zasłonę, tyle, Ĺźe Zasłona działa sama z siebie. Zostało im to po czasach Inkwizycji, kiedy bardzo wielu z nich trafił szlag. Sara pokiwała głową w skupieniu. - A Sabbat? - spytała. - A Sabbat to zbieranina wampirĂłw przekonanych, Ĺźe to ich gatunek jest panami świata a ludzie stanowią poĹźywienie, ewentualnie niewolnikĂłw i naleĹźy im to jak najszybciej uświadomić. - Co to ma być? Wampiry Ăźber alles? - warknęła ze złym błyskiem w oku. - No tak... ale choć Sabbat jest bardzo liczny, ciągle ciężko im poradzić sobie z Camarillą. Organizują najazdy na jej miasta, takie jak Warszawa, Ĺźeby je odbić. Całkiem moĹźliwe, Ĺźe mamy tutaj do czynienia z początkiem takiego właśnie najazdu. Wiem, do czego Sabbatnicy są zdolni i wierz mi, jak nie przepadam za wampirami, to z Camarillą jeszcze moĹźna się jakoś dogadać. Sara przeczesała palcami włosy i westchnęła. - Tak. Wiem. Mniej więcej tak, jak robi to Ilja Muromiec. Chodzi do nich na imprezy i sprzedaje im swoje dzieła - rzekła z przekąsem. Mark pokiwał głową. - To całkiem moĹźliwe. Sporo tam ToreadorĂłw. - Kogo? - GnatoĹźujka powiodła spłoszonym spojrzeniem po twarzach mężczyzn. Fionn wybuchnął śmiechem. - ToreadorĂłw. To taki klan. Wiesz, oni dzielą się na klany, tak jak my na plemiona. W zaleĹźności od tego, do jakiego klanu naleĹźał rodzic, do takiego naleĹźy teĹź bachor - wyjaśnił tonem znawcy. - Toreadorzy mają niezłe laski - rozmarzył się jego brat. - No mają. Kochają sztukę, elegancję i piękno. W związku z tym na swoje dzieci wybierają zwykle ludzi trudnych do przeoczenia. - Toreadorzy są najczęściej blisko Księcia - powiedział Mark - czasem właśnie Toreador zostaje księciem. Ale najczęściej Ventrue. Nasz Książę... tfu!...- poprawił się, z krzywym półuśmieszkiem - obecny Książę warszawskiej Camarilli jest z klanu Ventrue. - Tak, kojarzę gościa. Taki wysoki, czarny. A ta biała baba, co się przy nim kręci, to kto? Wydaje się, Ĺźe jest waĹźniejsza od niego. - Biała baba? Nie wiem, nie znam ich jakoś szczegĂłlnie dobrze. Ale to moĹźe być szycha. Wiesz, Książę nie od razu musi byś najwaĹźniejszy z waĹźnych. Mają jakąś tam swoją radę starszyzny, ktĂłra go kontroluje. Biała baba moĹźe być kimś takim. Spytaj raczej twojego kumpla artystę. On ich zna lepiej. Czy Sarze się wydawało, czy w głosie Teurga zabrzmiała nieoczekiwana zazdrość? Tylko delikatna nutka. I dobĂłr słów... - Spytam - odparła, przyglądając się O'Seadh przenikliwie. - Słusznie - rzekł sucho - przyda ci się ta wiedza. Powinnaś mieć jako takie pojęcie o ich hierarchii, bo będziesz musiała tam iść i z nimi pogadać. Sara wlepiła w niego spojrzenie szeroko otwartych oczu. W pokoju zapadła głucha cisza. Fionn z Donallem z nagłym zainteresowaniem zaczęli oglądać swoje paznokcie. Mark milczał i spokojnie odwzajemniał wzrok podopiecznej. - Jak to...? - wydusiła w końcu - czemu ja? Mark pokiwał głową z wyrazem zadumy na twarzy. - Taaa.... wiedziałem, Ĺźe to nie będzie przyjemny moment. Ale posłuchaj. Proszę, Ĺźebyś poszła do nich i przypomniała księciu o dawno zawartym między nami a nimi pakcie. Jest jeszcze przedwojenny, ostatnio na tapecie był jakieś dwadzieścia lat temu. Warto zapewnić ich, Ĺźe my pamiętamy i zorientować się, czy i oni mają zamiar dalej go honorować. - Tak, tak... - wyjąkała Sara - dobra... rozumiem... ale czemu ja?! Teurg wyciągnął do niej rękę przez chropowatą, ciemną powierzchnię stołu. Dotknął lekko jej dłoni. - Przepraszam, ale ciebie znają. Wiedzą kim jesteś, widywali cię, kiedy pracowałaś w Lochu. - Ale w takim razie czemu nie poślecie Ilji? Mark zerknął na braci siedzących ze wzrokiem wbitym w przypadkowe elementy pokoju. Nie przyszli mu z pomocą. Westchnął. - Prawie nie znam Ilji. Teraz, kiedy nie mamy w mieście Ĺźadnego przywĂłdcy, kaĹźdy dba o swoje interesy. - Ale Ilja jest Srebrnym Kłem! Czy nie on powinien zabrać się za odwalanie brudnej, dyplomatycznej roboty? - I co z tego, Ĺźe jest Srebrnym Kłem? Jest artystą, poza tym nie ma wiele wspĂłlnego z całą sprawą. A wampiry znają go, Ĺźe tak powiem prywatnie. My potrzebujemy kogoś, kto tam pĂłjdzie i będzie od razu widać, Ĺźe został wysłany w konkretnej sprawie. To bardzo istotne, Ĺźeby potraktowali naszą deklarację powaĹźnie. Sara popatrzyła na nauczyciela przenikliwie. - Mogę się nie zgodzić? - spytała. - MoĹźesz - kiwnął głową - ale nie da się ukryć, Ĺźe liczę na ciebie. Milczała chwilę, oglądając blat stołu. Nerwowym ruchem poprawiła się na krześle. Dłoń Teurga nadal spoczywała na jej ręce, ciepła i uspokajająca. Dziewczyna westchnęła. - Dobrze - odezwała się - co mam im dokładnie powiedzieć? Fionn z Donallem trącili się łokciami pod stołem, ale udała, Ĺźe tego nie zauwaĹźyła. Mark uśmiechnął się do niej. - Dziękuję. Bardzo nam pomoĹźesz. Nam wszystkim. Widzisz, musisz iść do księcia i po prostu powiedzieć, Ĺźe pamiętamy o pakcie. Zapytać, czy on pamięta. Pokiwała głową. - W porządku. A na czym polega ten pakt? - Pakt zapewnia nam wspĂłlną, pokojową egzystencję. Chodzi o to, Ĺźeby w mieście był spokĂłj. Im zaleĹźy na tym tak samo jak nam, mimo, Ĺźe prowadzą... inny tryb Ĺźycia. My pilnujemy swoich interesĂłw, oni swoich. I nie wtrącamy się sobie w te interesy. Ale w przypadku zagroĹźenia, takiego, jak na przykład pojawienie się SabbatnikĂłw, mamy ze sobą współpracować. - My? Z nimi? - zakrztusiła się Sara. - Ano, tak właśnie. Sabbatnicy nie będą się, delikatnie mĂłwiąc, opieprzać. Będą szkodzić tak samo nam, jak i Camarilli. Będą teĹź na potęgę szkodzić ludziom. MoĹźe się z tego zrobić niezły burdel. Wtedy waĹźne jest, Ĺźeby dzielić się informacjami, niczego nie zatajać, bo to mogłoby się okazać zgubne jak cholera. Pakt zapewnia nam teĹź bezpieczeństwo. Oni nie atakują nas, my nie atakujemy ich. - Dobra, rozumiem. A jeśli ktĂłraś z pijaw Camarilli zaczęłaby się nas czepiać? Teurg odsunął się nieco na krześle i wzruszył ramionami. - Wtedy moĹźemy się takim delikwentem zająć. Jeśli będzie prĂłbował zabić ktĂłregoś z nas, nie musimy się powstrzymywać. Tyle, Ĺźe powinniśmy otwarcie im to powiedzieć. "Słuchajcie, jeden z waszych się nieco rozpanoszył, więc, przykro nam bardzo, ale się broniliśmy". Działa to jednak w obie strony, o tym powinnaś zawsze pamiętać. Sara uśmiechnęła się półgębkiem. Odgarnęła włosy z czoła i potarła w zamyśleniu nos. - To całkiem uczciwe, jak sądzę. - Owszem. Dzięki temu moĹźemy sobie spokojnie Ĺźyć, a w przypadku wspĂłlnego zagroĹźenia jest nas zawsze więcej do walki. Nie powiem, trochę to wbrew naturze, ale co tam. Mamy takie, a nie inne czasy i jakoś trzeba sobie z tym radzić. Fionn nieoczekiwanie poklepał GnatoĹźujkę po ramieniu. - Spoko, dasz sobie radę - pocieszył ją z grymasem, ktĂłry miał chyba zapewnić moralne wsparcie. - Tak, pewnie. A ty będziesz sobie w tym czasie spokojnie sączył piwko i podrywał panienki - stwierdziła z przekąsem. - KaĹźdy orze jak moĹźe - odgryzł się z miną pełną wyĹźszości. Mark podniĂłsł się ze swojego miejsca, okrążył stół i połoĹźył Sarze ręce na ramionach, stając za jej krzesłem. - Powiem ci, kiedy będzie najwłaściwszy moment. Trzeba załatwić ci audiencję. Tak czy inaczej, jest to w końcu książę. Powinnaś o tym pamiętać. - Ale ja nie mam zielonego pojęcia na temat dworskiej etykiety! - zmartwiła się. - Nie bĂłj nic. W tym na pewno Ilja będzie ci w stanie pomĂłc. - Jasne, Ĺźe mogę ci pomĂłc, ale do jasnej cholery, co się dzieje? - zapytał Ilja, kiedy niespełna godzinę później Sara pojawiła się w jego pracowni. Prychnęła z niechęcią i pokręciła głową, przybierając zniesmaczony wyraz twarzy. - Mark mĂłwi, Ĺźe to Sabbat - oznajmiła ponurym głosem. Galliard zaklął paskudnie. - Tego się obawiałem. No tak. W tym wypadku, nie dziwię się, Ĺźe Mark chce upewnić się co do paktu. Dobrze, Ĺźe ty pĂłjdziesz. Dziewczyna spojrzała na niego z nienawiścią. - Kurde! A co ja jestem?! Dlaczego u diabła ja?! Nie mogą sobie sami pĂłjść? - Nie wściekaj się - Ilja podał jej niską, szeroką szklankę, pełną przezroczystego płynu. Sara powąchała, skrzywiła się i wypiła jednym haustem. - Znają cię. Nie bĂłj się, jeśli nie zrobisz niczego nieuprzejmego, albo głupiego, wszystko będzie w porządku. GnatoĹźujka z impetem odstawiła szklankę na stolik. Rzuciła się na fotel i załoĹźyła nogę na nogę gestem pełnym niezadowolenia. - Tak, tak - warknęła - Mark teĹź mi to powiedział. Cholera, przydałby się jakiś szef, czy coś. Nie musiałabym latać za takimi sprawami. Galliard uśmiechną się pod nosem, siadając na drugim fotelu. - Wcale niekoniecznie. Myślisz, Ĺźe gdybyśmy mieli protektorat i przywĂłdcę, on sam załatwiałby wszystko jak popadnie? Fakt, Ĺźe ta sprawa jest dość waĹźna, ale chodzi tu o przypomnienie. Nikt nie kaĹźe ci negocjować nowych warunkĂłw, czy coś. Rozmawiali po rosyjsku. Sara nawet nie zdawała sobie sprawy, Ĺźe moĹźe tak szybko przypomnieć sobie to, czego nauczyła się w szkole i dodatkowo przyswoić parę nowych rzeczy. Rosyjski, podobnie jak angielski, nie sprawiał jej juĹź Ĺźadnego problemu. MoĹźliwe, Ĺźe nawet znała go teraz lepiej. - Tak, ale posyłają mnie przed oblicze szychy. A ja, z moją niewyparzoną mordą i pechem mam mu nie podpaść? W cuda wierzycie? - UspokĂłj się. Masz, napij się jeszcze - ponownie napełnił jej szklankę. Wzięła ją i przez chwilę przypatrywała się jej bez słowa. Przejrzysty trunek pachniał słodkawo, gorzkawo i trochę ziołowo. Ilja nalewał go z ozdobnej, kryształowej karafki. - Co to? - zapytała rzeczowo. - Gin. - Bez tonicu? - Bez. - Dobra - znowu, jednym łykiem opróşniła szklankę - ale nie chcę więcej. To jest gorzkie. Rozgrzewa, ale wcale nie jest dobre. Pokręcił głową z politowaniem. - Nie znasz się, Ale dobrze, więcej nie dostaniesz. Zostanie dla mnie. Zamyśliła się, kołysząc puste szkło na otwartej dłoni. - Słuchaj - powiedziała w końcu, podnosząc wzrok - to co ja mam zrobić? Jak się zachować? Poprawił się w fotelu, podciągając lekko nogawki ciemnych spodni. ZałoĹźył nogę na nogę i zaplĂłtł dłonie na brzuchu. - Masz być spokojna. Powinnaś wyglądać elegancko, wystąpić, kiedy cię o to poproszą, przedstawić się, w paru słowach powiedzieć, o co ci chodzi. Ĺťadnego spoufalania. Zresztą, sama będziesz wiedziała. Moim zdaniem atmosfera, jaka tam panuje, zrobi swoje. Pewnie wcisną cię na ogĂłlne zgromadzenie. I tyle - rozłoĹźył ręce - więcej nie mam nic do powiedzenia. - Kurde! Czuję się, jakbym szła na spotkanie z jakimś krĂłlem. PrzecieĹź nie jesteśmy gorsi od nich. Po co mam się tak płaszczyć?! Galliard spojrzał na dziewczynę, jakby z niedowierzaniem. Potrząsną głową i sięgną po paczkę DavidoffĂłw leżącą na stole. Wyciągnął ją w stronę Sary. Zapalili. - Czemu ty się tak na mnie gapisz? - spytała po chwili, zbita z tropu. - Nie mogę uwierzyć, Ĺźe powiedziałaś, to co powiedziałaś. Ale, z drugiej strony... no dobrze. Posłuchaj. To było dość głupie pytanie. Fakt - uniĂłsł dłoń z papierosem ku gĂłrze - nie jesteśmy gorsi. Ĺťadną miarą. Ale po pierwsze: Eric jest ich księciem. NaleĹźy mu się szacunek ze względu na stanowisko. Po drugie, skretyniała GnatoĹźujko, będziesz na ich terenie. Jedno uchybienie, celowy brak poszanowania i jesteś martwa. Proste. Nie na tym ten świat polega, Ĺźeby wywyĹźszać się z powodu własnego pochodzenia. Mamusia cię nie nauczyła? - Nie znałam mamusi, debilu - warknęła Sara, rozzłoszczona sposobem mĂłwienia Ilji - ale powiedziałeś to dokładnie takim tonem, jakiego moĹźna się spodziewać po kimś, kto właśnie się wywyĹźsza. Galliard w bezsilności zakrył oczy dłonią. - Rany, nie bierz tego do siebie! MĂłwię ci to w ten sposĂłb, Ĺźebyś zapamiętała. Akurat w dziedzinie stosunkĂłw między nimi a nami, mam więcej doświadczenia od ciebie. Choć są rzeczy, na ktĂłre mogłabyś wpaść sama. Spuściła oczy. - Dobra, masz rację. Zgoda. Będę ostroĹźna. Uśmiechnął się. - Kiedy chcą cię tam posłać? - Za jakiś czas. Niedługo chyba. Ale nie wiem nawet, gdzie - zrobiła Ĺźałosną minę. Ilja zgasił papierosa w sześciokątnej popielniczce z ciemnego szkła. - Pewnie Loch. Przynajmniej znasz miejsce, chociaĹź będziesz zaskoczona. Ten lokal bardzo się zmienił, odkąd ostatni raz tam byłaś. ]]>Tue, 30 Jun 2009 05:56:07 +0200http://werewolf-sara.ownlog.com/1870481,link.htmlhttp://werewolf-sara.ownlog.com/1866010,link.htmlZAGADKI I WYJAŚNIENIA Nadeszły czasy względnego spokoju. Przez wiele dni nic się nie działo. Nikt nie wzywał Sary i nie wymyślał jej nowych zadań. "Nikt" rĂłwnieĹź przestał dzwonić, pytać, jak się czuje, zupełnie, jakby unikał jej po tamtym... zdarzeniu. CzyĹźby męczyło go poczucie winy? Sara na próşno usiłowała zrozumieć taki punkt widzenia. PrzecieĹź, myślała z goryczą, nie było w tym nic złego! ChociaĹź była jeszcze sprawa tamtej kobiety. Mark raz juĹź zawiĂłdł... a los nie pozwolił mu zapomnieć o tym, zsyłając Sarę. Jedno spojrzenie na nią wystarczało, by przywołać przeszłość. Dlaczego to musiało spotkać akurat ją?! Tęskniła. Czasem łapała się na tym, Ĺźe przewraca się w łóżku niespokojnie, rozmyślając aĹź do bĂłlu głowy, aĹź do momentu, w ktĂłrym ciepłe łzy spływały z jej otwartych, wpatrzonych w sufit oczu. NiezrĂłwnaną pociechą był dla niej w owe noce Gabriel, ktĂłry, wyczuwając jej smutek, bądĹş słysząc jego efekty, przychodził do sypialni i kładł się koło niej, przytulając ją i głaszcząc po włosach. Wiedziała, Ĺźe za ktĂłrymś razem pocieszanie to pĂłjdzie dalej niĹź zwykle. Miała rację. Nie wahała się ani chwili, kiedy Gabriel wyciągnął po nią ręce. Wszak to było coś zupełnie innego. NiegroĹşnego, a zarazem absolutnie zrozumiałego i oczywistego. Ĺťadne nie chciało od drugiego niczego, ponad przyjacielskie, rozkoszne, wzajemne pocieszanie. Przyniosło im niezrĂłwnane ukojenie, choć nie usunęło tęsknoty z serca GnatoĹźujki. Nie będziesz łączył się w parę z innym Garou... KtĂłry aspekt przykazanie miało na myśli? Największym problemem "łączenia się w parę" jest upośledzone potomstwo. ChociaĹź nie zawsze dotkliwie, sądząc po młodym Eisnerze. Kiedyś seks bardziej bezpośrednio wiązał się z rozmnaĹźaniem. Teraz juĹź nie. Teraz mamy inne czasy, buntowniczo myślała Sara, opierając głowę na ramieniu śpiącego obok niej Gabriela. Tym bardziej nie powinna się przejmować. Wszak ten złotowłosy anioł, leżący przy jej boku jest Metysem. Nie posiada zdolności rozrodczych... więc wszystko jest chyba w porządku? Dni mijały jej leniwie. Czasem Fionn i Donall wyciągali ją, Ĺźeby poćwiczyła strzelanie. Wiedziała, Ĺźe niedługo będzie musiała stawić czoło waĹźnemu sprawdzianowi - Rytuałowi Przejścia. Tym bardziej smucił ją fakt, Ĺźe jej nauczyciel stara się jej unikać. Spędzała teĹź sporo czasu w towarzystwie Ilji. Często wyciągała go z pracowni i włóczyła po całym mieście. Ćwiczyła rĂłwnieĹź dawno nie uĹźywany język rosyjski. - Masz doskonały akcent - stwierdził Galliard z uznaniem - jak rodowita Rosjanka. Sara zaczerwieniła się z zadowolenia. - Kto wie - powiedziała - moĹźe jestem nią. W końcu nikt nie zna moich prawdziwych rodzicĂłw. - Fakt - pokiwał głową - a tak w ogĂłle to chodĹşmy do mnie. Chcę ci coś pokazać. Pojechali na Koszykową, do podwĂłjnego magazynu, służącemu Ilji za dom. Sara za kaĹźdym razem, widząc go, nie mogła wyjść z podziwu. - To w ogĂłle nie wygląda jak coś, w czym moĹźna mieszkać - oznajmiła, marszcząc nos, gdy Galliard otwierał bramę. - Wiem. Dlatego właśnie tu mieszkam. Poza tym to jedyne miejsce, w ktĂłrym mam wystarczająco duĹźo miejsca dla siebie i moich prac. - O samochodach i motocyklu nie wspominając - dodała Sara, idąc szybkim krokiem w kierunku wejścia do prawej hali. Ilja miał słabość do przestarzałych nieco, eleganckich samochodĂłw. Szybko okazało się, w co zresztą Sara ani przez chwilę nie wątpiła, Ĺźe jest obrzydliwie bogaty, więc moĹźe sobie pozwolić na fanaberie tego typu. W garaĹźu, na parterze jednej z hal trzymał trzy auta i wielkiego, lśniącego Harleya Davidsona. - Wydaje mi się, Ĺźe powinieneś zatrudniać szofera. I lokaja - GnatoĹźujka weszła do duĹźej, towarowej windy. Ilja zasunął za nimi okratowane drzwi i wcisnął toporny, czerwony przycisk. Winda zgrzytając i trzeszcząc ruszyła niespiesznie do gĂłry. - Kiedy trzeba sam sobie jestem tak szoferem jak i lokajem. Lubię spokĂłj i prywatność - oświadczył. - Taaa, wiem. Co chcesz mi pokazać? - zaciekawiła się. - Zobaczysz. To niespodzianka. Winda zatrzymała się, jęknęła odsuwana krata. ZnaleĹşli się w mieszkaniu Ilji, pełnym gustownych mebli i z wiecznie unoszącym się w powietrzu, lekkim zapachem rozpuszczalnika. - ChodĹş - Srebrny Kieł otworzył drzwi do pracowni i zaprosił Sarę gestem, by weszła pierwsza. Nic się tu nie zmieniło. Pomieszczenie nadal pełne było przykrytych białą materią kształtĂłw. - Skończyłem kamień - Ilja zdjął płótno z niskiego, okrągłego przedmiotu w kącie. Oczom Sary ukazał się kamień, ktĂłrym artysta zajmował się, kiedy przyszła tu po raz pierwszy. Cały pokryty był wypukłymi, skomplikowanymi wzorami. - Hmmm... piękne. Naprawdę, nie wiem, jak to robisz... na pewno szybko. - Masz chyba rację, ale to nie dla kamienia cię tu ciągnąłem. Popatrz. Podszedł do wysokiego, podłuĹźnego kształtu, wokół ktĂłrego na podłodze pełno było migoczących okruchĂłw, szarawego pyłu i porozrzucanych narzędzi. - Jeszcze nie skończyłem - usprawiedliwił się, sięgając do materiału - pracowałem nad tym dziś, kiedy zadzwoniłaś. Myślę jednak, Ĺźe niedługo powinienem się z tym uporać. Biała płachta opadła na ziemię. Sara wstrzymała oddech. Z nogami i rękami ciągle jeszcze uwięzionymi w bryle czarnego, prążkowanego szaro marmuru, przegięta do tyłu w tanecznej pozie, naturalnego wzrostu i z kaĹźdym detalem oddanym wiernie, jak na gipsowym odlewie, stała jej kopia, jej siostra bliĹşniaczka, jej klon, połyskliwy i czarnoskĂłry. - O boĹźe - szepnęła. Wyciągnęła rękę i dotknęła twarzy rzeĹşby. Gładka, pięknie wypolerowana i doskonale podobna. Sara czuła, jakby patrzyła w przedziwne, ciemne lustro. KaĹźdy kędzior jej włosĂłw, kaĹźda rzęsa oddane były dokładnie i naturalnie. Nawet tatuaĹź - wieniec gałązek cierniowych otaczający jej talię i kolczyk, jaki nosiła w pępku. - Ilja - rzekła powoli - jesteś pieprzonym geniuszem... ale powiedz mi... skąd do cholery wiesz, jak wyglądam nago?! Muromiec przymruĹźył oko i podrapał się niezręcznie w tył głowy. - Cóş... nie da się ukryć, Saro, Ĺźe tańczyłaś przez jakiś czas w klubie Loch, gdzie, publicznie i zgodnie z wykonywanym zajęciem, pozbywałaś się całej odzieĹźy. - Fakt ... ale... czekaj! Jakim cudem nigdy cię nie zauwaĹźyłam! Nie byłoby szans, Ĺźebyś umknął mojej uwadze! Znałam tam z twarzy kaĹźdego smętnego biznesmena! Jak miałabym nie dostrzec ciebie?! - Nie mogłabyś, jak sądzę... chyba, Ĺźe miałbym tłum, z ktĂłrym mĂłgłbym się stopić. Sara pokiwała głową z politowaniem. - Tak, tak! W Lochu? Nie było tam nigdy takiego tłumu, w ktĂłrym mĂłgłbyś się... och... - urwała i wlepiła w Ilję oczy. - Co? - spytał niewinnie. - Ale... jak to? Co ty tam robiłeś... w towarzystwie... to znaczy... jakiś czas nawet wyglądałeś mi na jednego z nich, nawet nie od razu uwierzyłam ci w tego Srebrnego Kła, ale... potem łaziliśmy razem po dworze, w pełnym świetle... więc...jak?! - GnatoĹźujka szybko łykała powietrze. - Wiesz... zawsze mogę być ich ghulem, nieprawdaĹź? - stwierdził z lekkim uśmiechem, czającym się w kącikach ust. Sara zwalczyła strach. CzyĹźby znowu dała się komuś podejść? - Uspokoję cię, mała. Jestem tym, za kogo się podaję, oczywiście. Mogę nawet zaprezentować ci się w innej formie. Poza tym moje prace ilustrujące umbralne KrĂłlestwa... wampiry nie mają do nich dostępu. To znaczy do KrĂłlestw. Nie mogą ich znać. - Ech... nie strasz mnie... mam dziury w edukacji, łatwo mnie nabrać... nawet nie wiem, co to są ghule. Te takie od zjadania trupĂłw? - zainteresowała się, rzucając swojej marmurowej podobiĹşnie ostatnie spojrzenie i kierując się w stronę salonu, Ĺźeby z wraĹźenia zapalić. - Nie, nie o tych mowa - Ilja narzucił ponownie płótno na rzeĹşbę i ruszył w ślad za dziewczyną - wampirze ghule to słudzy i obrońcy. Piją co jakiś czas krew swoich panĂłw, zachowują młodość, zyskują nieco z ich nadprzyrodzonej mocy, ale nie są wampirami. Nie boją się słońca. Nie piją krwi ludzkiej, normalnie jedzą i normalnie moĹźna ich zabić. - A wampira nie? - No... z wampirem jest nieco trudniej. Czerpią siłę i witalność z krwi, ktĂłrą spoĹźywają. W końcu to nieśmiertelne istoty nadnaturalne, czyĹź nie? - Tak... w sumie... skąd mam tak naprawdę wiedzieć. Nie mam zbyt dobrych skojarzeń, jeśli o nich chodzi. Co robiłeś z nimi w Lochu? - oskarĹźycielskim gestem wycelowała palec w pierś Ilji. - Prowadzę z nimi interesy. Oni są w duĹźej mierze koneserami sztuki. Ja jestem artystą. Czasem dostaję od nich zamĂłwienia, a wierz mi, płacą znakomicie. Poza tym istnieje swojego rodzaju zawieszenie broni między nami a nimi. Trzeba jakoś Ĺźyć... lub, w ich przypadku, nie Ĺźyć - Muromiec roześmiał się pod nosem. Sara zmarszczyła brwi. Nie było jej szczegĂłlnie do śmiechu. - Dziwne to. Zaczynam wierzyć, Ĺźe naprawdę ciągle nic nie wiem. - Masz jeszcze czas, rudzielcu. I zapal wreszcie, bo zaraz zatłamsisz tego fajka na śmierć. Wychodząc od Ilji, jak zwykle, późnym wieczorem, Sara ponownie natknęła się na mężczyznę z runą na plecach. Tak samo, jak ostatnim razem, minął ją obojętnie i zatrzymał się przy bramie. Sara przygryzła wargi. Dziwne. Będzie musiała zapytać Ilję o tego gościa. Szła wzdłuĹź muru szybkim krokiem. Było zimno, a ona, nieszczęsna, zapomniała rękawiczek. Palce marzły jej niemiłosiernie, usiłowała więc schować je w obszernych rękawach płaszcza. Nagle poczuła na sobie czyjeś spojrzenie. Odruchowo odwrĂłciła się w stronę bramy Ilji, ale mężczyzny z thurisaz na kurtce juĹź nie było. Wszedł najwidoczniej do środka. Jednak wraĹźenie bycia obserwowaną pozostało. Nerwowo rozejrzała się dookoła. Naraz, kątem oka dostrzegła jakiś ruch po drugiej stronie ulicy. Spojrzała szybko w tamtą stronę. Chodnikiem szło kilku, owiniętych w ciepłe ubrania przechodniĂłw. Obojętnie mijali niewielką wnękę w ciemnej, odrapanej ścianie budynku. We wnęce zaś, niczym dziewczynka z zapałkami, stała kilkunastoletnia blondynka w letniej, staroświeckiej sukience do kolan, w półbucikach na paseczki i białych skarpetkach. Przyglądała się Sarze z zainteresowaniem na dziecięco okrągłej, raczej sympatycznej buzi. GnatoĹźujka przystanęła, zdezorientowana. Ĺťaden z mijających dziewczynkę ludzi nie zwrĂłcił na nią najmniejszej uwagi. A przecieĹź był grudzień, a ona miała na sobie jedynie lekką sukienkę. Sara zamrugała oczami, kręcąc głową. Kiedy zaś ponownie spojrzała ku wnęce, dziewczynki juĹź nie było. Chwilę stała w miejscu niezdecydowanie. - Czy ja wariuję? - szepnęła, po czym, dla dodania sobie otuchy, wyciągnęła z paczki kolejnego papierosa. Iza zadzwoniła do Sary następnego dnia i znudzonym głosem oznajmiła, Ĺźe Ĺźyczy sobie iść na piwo. - Nie masz lepszych pomysłów - ofuknęła ją GnatoĹźujka. - Nie mam ani dobrych pomysłów, ani rozrywki, o facecie nie wspominając. - Facet? Po co ci facet? Faceci to palanty - orzekła Sara nie znoszącym sprzeciwu, pełnym pogardy tonem. - A ty co? Ciągle przeĹźywasz tego O'Seadh? - Tak, odczep się z łaski swojej. - Nie złość się. Obie jesteśmy w podobnej sytuacji. ChodĹş, upijemy się, zalejemy smuta - w głosie przyjaciółki Sara usłyszała nuty współczucia. Serce jej odtajało. - Dobrze. ChodĹşmy więc. Zabiorę cię do Cork Irish Pub - rzekła, udobruchana. - Tak? Ĺťeby wszystko znowu kojarzyło ci się z tymi cholernymi Irolami? - ofuknęła ją Iza bezlitośnie. - Nie, to nie o to chodzi... lubię tam być. Mark nieczęsto się tam pojawia, poza tym chcę cię z kimś poznać - wyjaśniła Sara, w ktĂłrej głowie juĹź zaczął rysować się przebiegły plan. - O - zaciekawiła się Iza - z kim takim? - Zobaczysz. BądĹş u mnie o siĂłdmej. I odstaw się, z łaski swojej. OdłoĹźyła słuchawkę i oddała się snuciu perfidnych zamysłów z Izabelą i Conallem w rolach głównych. Sara nie przypuszczała, Ĺźe naprędce skonstruowany plan wypali tak znakomicie. Iza zakochała się w Conallu natychmiast, od pierwszej chwili i świeciła tym na całą knajpę. Conall, ciągle jeszcze rzucający pełne wyrzutu spojrzenia Sarze, był nieco bardziej powściągliwy w okazywaniu zainteresowania. W końcu jednak dał się pochłonąć rozmowie z uroczą, wpatrzoną w niego jak w obrazek blondynką. Nie minęły trzy godziny, a Sara była absolutnie pewna, Ĺźe barman spędzi tę noc z dala od własnego łóżka. Uśmiechała się pod nosem, zadowolona z takiego obrotu sprawy. "Mieliśmy trzy nieszczęśliwe osoby, pomyślała, została juĹź tylko jedna. No i Mark. Gdziekolwiek jest." Korzystając z faktu, Ĺźe Iza wisiała na barze, zabawiając Conalla, Sara przechyliła się przez stolik, ktĂłry dzieliła z Fionnem i Donallem. - Gdzie jest nasz nieoceniony O'Seadh? - szepnęła. - No... u siebie - odparł Donall, ze zdziwioną miną. - To znaczy gdzie? - zapytała z nadzieją. - Na zapleczu. W swoim pokoju. Jak coś od niego chcesz, to idĹş, nie powinnaś mieć kłopotĂłw, Ĺźeby się tam dostać - stwierdził Fionn tajemniczo. PokĂłj na zapleczu? Dziwne. Sara nigdy dotąd o nim nie słyszała. To znaczy oczywiście, podejrzewała, Ĺźe na zapleczu trzymają beczki piwa, butelki z alkoholem, jedzenie... ale Ĺźeby przesiadywał tam Mark? Wśliznęła się za bar, kompletnie zignorowana przez Izę i Conalla. Sean kiwną jej głową porozumiewawczo, kiedy sięgnęła do klamki. Kurde, wszyscy o wszystkim wiedzieli, tylko ona, jak zwykle, była informowana ostatnia. Drzwi uchyliły się bezdĹşwięcznie. Przekraczając prĂłg, Sara odniosła wraĹźenie, jakby wchodziła nie tylko do innego pomieszczenia, ale teĹź... Hmmm... osobliwe... Znalazła się w niewielkim pokoju, na środku ktĂłrego stał okrągły, drewniany stół i kilka krzeseł. Pod jedną z szarawych ścian leĹźał gruby materac, na ktĂłrym, szczelnie owinięty w miękki, kraciasty koc, spał Mark O'Seadh. Sara podeszła do niego na palcach i przykucnęła. Stojąca na stole, biurowa lampa, oświetlała pokĂłj ciemnym, żółtawym blaskiem. Blask ten kładł się miękko na twarzy Teurga, łagodząc jego rysy i nadając lekko zgorzkniałej twarzy wyrazu niespodziewanej słodyczy. Taki wyraz widziała Sara u niego tylko raz, kiedy układał ją na łóżku i pochylał się nad nią w pomarańczowym półmroku jej pokoju. Wyciągnęła rękę i dotknęła jego policzka, przysypanego kilkudniowym zarostem. - Mark - powiedziała cicho. Obudził się. Spojrzał na nią trochę nieprzytomnie. - Sara. Coś się stało? - Nie - uśmiechnęła się - przyszłam cię zobaczyć. Dawno się nie odzywałeś. Ładnie się tu urządziłeś. Przeciągnął się, leżąc ciągle pod kocem. - Prawda? To mĂłj mały zakątek umbralny. Nie kaĹźdy moĹźe tu wejść. - Tak myślałam, Ĺźe to Umbra. Specyficzne wraĹźenie przy wchodzeniu. - No patrz, a jednak się czegoś nauczyłaś. I nie kucaj tak, bo ci nogi zdrętwieją. UsiądĹş - Teurg ujął ją za rękę i przyciągnął do siebie. UłoĹźyła się obok niego, na wpół leżąc. - Właściwie chciałam ci powiedzieć, Ĺźe poznałam nowego Garou - powiedziała, delikatnie głaszcząc jego ramię. - Tak? Kogo? - Galliarda ze Srebrnych Kłów. Nazywa się Ilja Muromiec. Mark uśmiechnął się. - Tak, Ilja jest w mieście duĹźo dłuĹźej niĹź ja. Słyszałem o nim. - Świetny artysta. WyrzeĹşbił mnie w czarnym marmurze - pochwaliła się głosem napęczniałym z dumy. O'Seadh skinął głową kilkakrotnie, patrząc dziewczynie prosto w oczy. - Jesteś tego warta - rzekł cicho. Sara utkwiła wzrok w kocu, po czym przechyliła się do przodu i szybko pocałowała Teurga. Odsunęła się, zanim zdążył zareagować i natychmiast zaczęła mĂłwić. - Chyba udało mi się zeswatać Conalla i Izę. Bardzo przypadli sobie do gustu. To dobrze, bo Iza zaczęła juĹź narzekać na brak faceta, a Conallowi naleĹźy się coś dobrego po tym, jak go potraktowałam. Wredna małpa ze mnie - wyrzuciła jednym ciągiem. - A jak u ciebie? - zapytał Mark po prostu. Wtedy Sara opuściła wzrok, Ĺźeby nie zdradzić zaszklonych nagle oczu. - Po staremu. - Przepraszam, Ĺźe się nie odzywam, nie dzwonię, ale jestem trochę zajęty. No i... O, BoĹźe... teraz się przyzna... - No i wstyd mi za tamto. Przyznał się. - Ĺťałujesz? - Sara podniosła spojrzenie, uspokojona, zobojętniała i jak gdyby opustoszała. - Słucham? Nie! W Ĺźadnym wypadku. Ale... - Ale to nie powinno się zdarzyć juĹź nigdy, prawda? To chciałeś powiedzieć? Sara opanowała zimny dreszcz wędrujący wzdłuĹź kręgosłupa. Nagle zrobiło się jej wszystko jedno. Mark nie odzywał się do niej, bo było mu głupio. Nie potrafił wziąć odpowiedzialności za własne czyny. Głupio? Co to w ogĂłle znaczy: "głupio"? Z niewiadomych przyczyn poczuła niechęć do romansowania z Markiem. Zostawił ją z jej nadziejami i smutkiem, bo było mu głupio. - Nie powinno. Ale widując się z tobą nie mogę zagwarantować, Ĺźe się nie zdarzy - rzekł smętnie. I jeszcze nie jest wystarczająco silny, Ĺźeby panować nad sobą! - Nie zdarzy się. Obiecuję. Cokolwiek by się nie działo, bez względu na to, jak mocno byśmy mieli ochotę, nie zdarzy się - jej głos był zimny i tak ostry, Ĺźe przecinał miękką ciszę pokoju, niczym nóş. Wstała. Mark chwycił ją za rękę. - Saro... nie wściekaj się... nie mĂłw w ten sposĂłb - poprosił. W jego oczach GnatoĹźujka dostrzegła smutek, troskę i zawĂłd. Zraniła go. - A jak mam mĂłwić? Co mam mĂłwić? Kocham cię, a ty zostawiłeś mnie z tym wszystkim i zaszyłeś się w bezpiecznym miejscu... to nie było zbyt odwaĹźne! Było mi Ĺşle, wyłam nocami, czekałam... ani słowa od ciebie. Tylko kilka informacji, Ĺźe Fionn, Ĺźe Donall, Ĺźe strzelnica i tyle. Wyrwała mu rękę i ruszyła w stronę drzwi. - Przepraszam! Przykro mi, wiem, co się z tobą dzieje, ale uwierz mi. Nie mogłem! SprĂłbuj popatrzeć na to z mojej perspektywy! Nie żądaj ode mnie niemoĹźliwego! Zatrzymała się. - Czyli przeleciałeś mnie i tyle. Na tym koniec. Tak? - Sara! Po pierwsze, wiem, Ĺźe nie powinienem tego mĂłwić, ale nalegałaś. A inicjatywa w... tamtej sprawie była w duĹźej mierze twoja. Po drugie, nie jestem z kamienia. Po trzecie, bardzo, kurwa, Ĺźałuję, Ĺźe nie jestem. Zamilkł. PołoĹźył się na wznak i wsunął ręce pod głowę. Wbił wzrok w sufit, pełen dziwacznych cieni i ciemnych zaciekĂłw. Sara zastanawiała się przez chwilę nad tym, co powiedział. Powoli docierało do niej, jak niesprawiedliwa była wobec niego. Nalegała, fakt. Odsuwał ją od siebie, ile mĂłgł, ale sama się pchała, niczym ćma w ogień. A potem - jak miał ją odepchnąć? Ją, nowe wcielenie jego dawnej miłości? A z drugiej strony jak mĂłgłby zostać przy niej, wciąż mając w pamięci skutki złamania przykazania jeszcze na Zielonej Wyspie. Tamta dziewczyna umarła, dziecko, o ile nie zostało zabite, oddano do innego plemienia, a Marka wygnano. Fianna szczegĂłlnie nie lubili MetysĂłw, pochodzili przecieĹź od ludu, ktĂłry kaĹźdą fizyczną skazę uwaĹźał za przejaw zła, więc na swych krĂłlĂłw obierał mężczyzn nieskazitelnych tak na ciele, jak i umyśle. W podświadomości Fianna zakorzeniona była nienawiść do MetysĂłw, jako istot skaĹźonych złem Ĺťmija. Z drugiej zaś strony wyjątkowo łatwo dawali się ponieść emocjom i żądzom. DuĹźo pracy wymagało od nich powściągnięcie takich zapędĂłw. KaĹźdy musiał nad sobą pracować. Więc jeśli komuś się nie udało, znaczyło to tyle mniej więcej, Ĺźe był zbyt słaby, czyli - skaĹźony. Przynajmniej tak Sara rozumiała informacje, jakie w tej kwestii udało jej się zdobyć. Miała jednak rĂłwnieĹź podejrzenie, Ĺźe wiele rzeczy wiązało się z pewnym zakłamaniem. Nie wierzyła, Ĺźe Fianna, tak przywiązani do przyjemności ciała, nie łamali pierwszego prawa Litanii rĂłwnie łatwo, co inni, a nawet łatwiej (o ile o "łatwości" w ogĂłle moĹźna tu było mĂłwić). Po prostu dbali o siebie i o pozory. Wszyscy chyba dbali o pozory. Zmarszczyła brwi. To przerastało ją trochę. Miała proste spojrzenie na tę kwestię i usilne udziwnianie i utrudnianie sprawy, przeraĹźało ją. - Rozumiem cię, Mark - powiedziała wreszcie - przepraszam. Byłam podła. OdwrĂłcił głowę w jej stronę i uśmiechnął się delikatnie. Jego surową twarz zalało niespotykane światło, wypływające z tego uśmiechu. Tak, nie na darmo nosił imię Trzy-Uśmiechy. Był uśmiech kpiący, był uśmiech nie zapowiadający niczego dobrego. I był jeszcze ten trzeci uśmiech. Sara z trudem powstrzymała łzy. Mark. Taki piękny. Mądry tym rodzajem po części melancholijnej, po części bezwzględnej mądrości wynikającej z doświadczenia. Dlaczego nie mogła wziąć go za rękę i pomĂłc mu w jego smutku? Dlaczego nie mogła zostać przy nim? - Ale z tą parszywą miłością nie będzie łatwo mi sobie poradzić. Obiecuję jednak: postaram się. - Myślisz - rzekł siadając z powrotem na materacu - Ĺźe jesteś w tym problemie osamotniona? - Nie wiem - pokręciła głową smutno - ale oczywiste jest dla mnie, Ĺźe jeśli coś faktycznie we mnie kochasz... to ją. Szybko wyszła i cicho zamknęła za sobą drzwi. Nie chciała wiedzieć, co odpowie, bała się usłyszeć zarĂłwno potwierdzenie, jak zaprzeczenie. Było jej przeraĹşliwie smutno. Cicho, na palcach, wyśliznęła się z pubu i, zakładając płaszcz, wyszła na mroĹşne, wczesnozimowe powietrze. ]]>Wed, 24 Jun 2009 01:07:12 +0200http://werewolf-sara.ownlog.com/1866010,link.htmlhttp://werewolf-sara.ownlog.com/1861082,link.htmlTEN-KTÓRY-OĹťYWIA-KAMIENIE-I-PYŁ Kolejne drzwi. Sara odgarnęła lekko wilgotny lok z rozgorączkowanego czoła i nacisnęła klamkę, prĂłbując psychicznie przygotować się na następną ekspozycję. Jasne światło uderzyło w jej zmęczone oczy, więc przymruĹźyła je instynktownie. Znajdowała się w sporym pomieszczeniu, pełnym rozmaitych, białych kształtĂłw. Po chwili zorientowała się, Ĺźe są to przedmioty poprzykrywane czymś w rodzaju prześcieradeł. Potem do jej uszu dotarł odgłos dziwnych, nieregularnych uderzeń, jakby ktoś opukiwał ścianę czubkiem noĹźa. Dopiero, kiedy zamknęła za sobą drzwi i postąpiła kilka krokĂłw naprzĂłd, zrozumiała, Ĺźe oto szalona wycieczka przez Krainę CzarĂłw dobiegła końca. Była w pracowni artystycznej. Teraz powinien wreszcie pojawić się Biały KrĂłlik. Ruszyła niepewnie przez pokĂłj w kierunku ĹşrĂłdła dĹşwięku, poruszając się niezgrabnie jak po długim śnie i rozglądając dookoła. Wreszcie uśmiechnęła się pod nosem. - Mamy i Białego KrĂłlika - stwierdziła schrypniętym głosem. W kącie pracowni, przykucnięty przed sporą bryłą kamienia, z ciemnymi włosami spływającymi po białym kitlu, pracował Ilja. Na dĹşwięk jej słów obejrzał się i uśmiechnął, wstając. - Raczej Szalonego Kapelusznika. - powiedział, odkładając młotek i dłuto -Witaj. Jak ci się podobało? Uśmiechnęła się słabo. - Bardzo, choć trzeba przyznać, Ĺźe była to dość wyczerpująca rozrywka. Ale, na bogĂłw, musisz być geniuszem! Ĺťaden człowiek nie byłby w stanie przygotować czegoś takiego sam! Skromnie opuścił oczy, podchodząc ku niej z wyciągniętą ręką. - Ilja Muromiec, Ten-KtĂłry-OĹźywia-Kamienie-I-Pył. Galliard ze Srebrnych Kłów. - Aha - skinęła głową Sara, ujmując jego dłoń - to wiele wyjaśnia. Sara Orzechowska, Ragabash z GnatoĹźui. Ciągle jeszcze szczenię. - Miło cię poznać... ponownie, Saro. Napijesz się czegoś? Martini? - Hmmm... - zamyśliła się - po tych wszystkich przeĹźyciach, taka propozycja brzmi jak muzyka dla moich uszu. - ChodĹş więc - Ilja zdjął kitel i cisnął go obok niedokończonej rzeĹşby. Dziewczyna zauwaĹźyła, ze jest to duĹźy kamień, przypominający głazy stawiane niegdyś na rozdroĹźach, w połowie pokryty dziwacznymi, podobnymi do celtyckich wzorami i plątaninami cienkich linii. Cała zabawa z nimi polegała na tym, Ĺźe nie były wyżłobione. Były wypukłe. Artysta podał Sarze ramię eleganckim gestem i skierował się ku drzwiom, przeciwległym do tych, ktĂłrymi tu weszła. Otworzył je i znaleĹşli się w sporym, ze smakiem urządzonym salonie. PrzewaĹźały tu jasne kolory, nie licząc czarnych, skĂłrzanych foteli i kanapy od kompletu. Sprzęty były nowoczesne, lecz nie reprezentowały typowego w takich przypadkach zimnego, skandynawskiego stylu. Wszystko sprawiało wraĹźenie wręcz przytulne. Stojąca na szklanym stoliku lampa z abaĹźurem w kolorze owsianki, rzucała przyjemne, nieco przytłumione światło. - Rozgość się. Zaraz przyniosę coś do picia - Ilja posadził ją na jednym z foteli - i zapal sobie, jeśli chcesz. Gdzieś obok ciebie jest popielniczka. Sara z ulgą sięgnęła po papierosa i zaciągnęła się głęboko dymem. - Palenie szkodzi. Zaraz sam chętnie dołączę - uśmiechnął się Galliard, wyjmując z barku butelkę. Postawił ją razem z dwiema niskimi szklankami na stoliku i oddalił się w kierunku aneksu kuchennego, całego w chromie, szkle i, na zasadzie interesującego kontrastu, ciemnym drewnie. WrĂłcił po chwili z przezroczystą miseczką wypełnioną cząstkami cytryny. Sara pomyślała, Ĺźe wszystko chyba, czego dotknie Ilja, zaczyna wyglądać jak dzieło sztuki. - Proszę, dla pani. Cytrynkę? - zapytał nalewając ciemnoczerwony płyn do szklanki. - Chętnie. Ech... ta oficjalna forma zaczyna mnie przytłaczać. Ty zawsze tak? - Hmmm...? "Tak" to znaczy jak? - spojrzał na nią podejrzliwie, wręczając jej drinka. - Tak... no, oficjalnie, jak juĹź rzekłam. Roześmiał się. - Nie wiem. MoĹźe to przypadłość plemienna - wydobył skądś paczkę papierosĂłw i zapalił. Pokiwała głową. - Tak, słyszałam coś o tym... jej! Nie zwaĹźaj na mnie. Jestem tylko... no... schamiałym GnatoĹźujem. Brwi Ilji podjechały do gĂłry. - Schamiałym... nie ma co, samokrytyka wkrĂłtce cię poĹźre - zaopiniował. Rozparł się w fotelu, zakładając ostentacyjnym gestem nogę na nogę. - Dobra. Od teraz jestem absolutnie wyluzowany... Była juĹź noc, kiedy Sara wyszła na ulicę. Uśmiechała się. Polubiła Ilję i wstyd jej było trochę, Ĺźe miała co do niego jakieś wątpliwości. Cóş, nie dało się jednak ukryć, Ĺźe wyglądał jak wyglądał, a to kojarzyło się jej jednoznacznie i, jak do tej pory, niekoniecznie przyjemnie. Idąc niezbyt szybko wzdłuĹź muru, dostrzegła nagle zbliĹźającą się z naprzeciwka postać. Był to mężczyzna średniego wzrostu w skĂłrzanej kurtce. Kiedy mijał Sarę, dziewczynie udało się dostrzec w przelocie jego twarz o ostrych rysach i nieco zaciętym wyrazie. Miał krĂłtkie, sterczące, ciemne włosy i skupione, lekko przymruĹźone oczy. Obejrzała się za nim. Przed bramą Ilji mężczyzna zatrzymał się i nacisnął guzik domofonu. Na plecach kurtki widniał znak, ktĂłry z niewiadomych przyczyn wydał się GnatoĹźujce znajomy. OdwrĂłciła się szybko, Ĺźeby nie zorientował się, Ĺźe patrzyła. Za sobą usłyszała metaliczne szczęknięcie. Brama otworzyła się. Kto to mĂłgł być? Dziwny facet. Nie bardzo pasował na znajomego Ilji, chociaĹź pozory mogą mylić. Jednak ostatnią osobą, jakiej Sara spodziewała się w towarzystwie artysty, był ponury typ w skĂłrze, bojĂłwkach i wojskowym obuwiu. Wzruszyła ramionami, kierując się w stronę metra. Facet jak facet, cóş zrobić. Ale ten znak na plecach jego kurtki... trzeba będzie poszukać. Dziewczyna miała wraĹźenie, Ĺźe gdzieś juĹź go widziała. - Czego szukasz? - zapytał Gabriel, zaciekawiony pochylając się nad współlokatorką, niecierpliwie wertującą kartki jakiejś książki. Miał na sobie tylko dĹźinsy i kilka sznurĂłw koralikĂłw, otaczających jego szyję tuĹź nad linią obojczykĂłw. Długie, jasne włosy swobodnie spadały mu na ramiona i plecy, okalając pogodną twarz niczym złota rama. Sara popatrzyła na niego i po raz kolejny uderzyła ją jego uroda. Jak to moĹźliwe, Ĺźeby taki mężczyzna miał być w jakikolwiek sposĂłb gorszy od innych? Przez cały czas, w ciągu ktĂłrego dzielili mieszkanie, starała się usilnie dostrzec w nim wady. Owszem, moĹźe nieco zbyt był niepowaĹźny, zbyt lekkomyślny, czasem wręcz dziecinny. Ale przecieĹź były to wady, ktĂłre zdarzały się kaĹźdemu. Jej na przykład. Musiała zatem wierzyć na słowo Marcie i innym, Ĺźe i na Gabrielu haniebne pochodzenie odcisnęło swoje piętno. Ojcem Metysa miał być, legendarny juĹź w społeczności warszawskich wilkołakĂłw, Adam Eisner, Śpiewający-Śmierci, Ahroun z plemienia Dzieci Gai. To on właśnie towarzyszył Korsarkom w wyprawie do Umbry Getta. Od Aleksa dowiedziała się, Ĺźe był to doskonały wojownik, mistrz kailindo - sztuki walki, w ktĂłrej zazwyczaj celowało plemię Patrzących W Gwiazdy. Sztuka ta polegała na wewnętrznym wyciszeniu, poskromieniu szału i furii, drzemiących w kaĹźdym Garou, zwłaszcza zaś w urodzonych przy pełni. Nie było to łatwe, wymagało nieskończonej ilości opanowania. Sara kilka razy widziała treningi Aleksa, kojarzące się jej nieco z ćwiczeniami tai-chi. Bo Aleks rĂłwnieĹź znał kailindo. A Śpiewający-Śmierci był niegdyś jego nauczycielem. Nic jednak nie było wiadomo o matce Gabriela. To znaczy Sara nic o niej nie wiedziała. Zastanawiała się, czy nie była nią przypadkiem jedna z Czarnych Furii... Kiedy Gabriel pochylał się nad nią, uśmiechnięty, usiłowała zgadnąć, do ktĂłrego ze swoich rodzicĂłw mĂłgł być podobny. Oboje musieli być przyjemni dla oka, skoro efektem złamania przez nich Litanii była istota takiej urody. Sara nie potrafiła wyobrazić sobie w młodym Teurgu jakiejkolwiek skazy. Owszem, Marta wspominała jej o fobii Gabriela, ale czy istniało coś jeszcze? GnatoĹźujka musiała się z tym liczyć, choć jej serce łatwo i chętnie idealizowało nowego przyjaciela. Teraz uśmiechnęła się do niego znad książki i z trudem powstrzymała chęć zatopienia palcĂłw w miękkich, jasnozłotych włosach. - Szukam jednej rzeczy. Chyba runy - pokazała Gabrielowi okładkę książki. - No, jest to książka o runach niewątpliwie - stwierdził, unosząc brew - znajdziesz tu głównie runy. Chyba, Ĺźe chodzi ci o coś innego. W takim wypadku masz pecha. - Och... prawie na pewno chodzi mi o runę - zniecierpliwiła się Sara - widziałam jeden taki znak i nie daje mi spokoju... muszę wiedzieć, co to jest! Gabriel z właściwym sobie zaangaĹźowaniem wzruszył ramionami i udał się do kuchni - miejsca, w ktĂłrym zawsze i wszędzie potrafił się znaleźć i czuł się bezpiecznie. Dziewczyna z niezadowoleniem przerzucała strony książki. Wreszcie zatrzymała się. - Mam - oznajmiła tryumfalnie - jest. To thurisaz. Ha! - I na co ci to było? - dobiegający z kuchni głos metysa przepełniony był brakiem zrozumienia. - Na nic. Musiałam po prostu zaspokoić swĂłj niezmierzony głód wiedzy. - Chyba, Ĺźe tak. Naleśniczka? - Co? - Naleśniczka, pytam? ŚwieĹźo usmaĹźone - Gabriel przyniĂłsł z kuchni parująca patelnię, na ktĂłrej rumienił się nieziemsko pachnący naleśnik - bez farszu, ale i tak polecam. - Yyyy... czemu ty nie zostałeś kucharzem, cholera? - spytała z pretensją. - To kwestia genĂłw - odparł obraĹźonym tonem, wracając do kuchni. ]]>Wed, 17 Jun 2009 23:09:33 +0200http://werewolf-sara.ownlog.com/1861082,link.htmlhttp://werewolf-sara.ownlog.com/1770278,link.htmlKRÓLESTWA I WIZJE - Co to jest? To, co trzymasz? - zapytał Gabriel, ktĂłry z patelnią w ręku wszedł właśnie do pokoju, kiedy Sara wyłaziła spod stołu, ściskając coś w dłoni. - Czekaj, jeszcze nie wiem. Zaraz ci powiem - zerknęła na tajemniczy obiekt i brwi podjechały jej wysoko do gĂłry. - To jest, mĂłj drogi, wizytĂłwka - powiedziała - na śmierć o niej zapomniałam. - Nie dziwne, skoro cały czas leĹźała pod stołem - mruknął Gabriel pod nosem, starannie rozlewając olej po całym dnie patelni. - Nie dostałam jej znowu tak dawno - oburzyła się Sara - nie leĹźała dłuĹźej niĹź trzy dni. - A skąd ją masz? - Dostałam od jednego artysty. Wygląda jakby się urwał z balu dla gotĂłw, ktĂłrzy doszli do wniosku, Ĺźe posiadanie pulsu dawno wyszło z mody... - Myślisz...? - Niekoniecznie. MoĹźliwe, Ĺźe jest nasz. Albo Krewniak, albo Garou. Choć... nie bardzo wygląda. Ale jego grafiki przedstawiały z całą pewnością Umbrę. Muszę zbadać tę sprawę. - Taa... organoleptycznie... - głos Gabriela ociekał ironią. - Hej! Hej! Bez takich komentarzy, proszę uprzejmie! - oburzyła się - Nie myśl, Ĺźe wszystko ci wolno. - Ty teĹź - odparował. - Nie myślę. - No, to pilnuj się. Sara zaniemĂłwiła. - O co ci chodzi, Gabriel? Jesteś zazdrosny, czy co? - To teĹź - przyznał - ale przede wszystkim martwię się o ciebie, ty tępa istoto. Podeszła do niego i otwartą dłonią klepnęła go w czoło. Cofnął się gwałtownie, rozlewając odrobinę oleju na podłogę. - A to za co? - spytał Ĺźałosnym głosem. - Za troskę. Jesteś kochany. - Interesujący sposĂłb na wyraĹźanie wdzięczności, muszę przyznać - mruknął odwracając się i kierując w stronę kuchni. Sara zachichotała. - A jakiego sposobu się spodziewasz? - Tego nie mogę powiedzieć! - zawołał przy akompaniamencie trzasku podpalanego gazu - Honor mi zabrania. I dobre wychowanie! Sara, ktĂłra właśnie otwierała szafę, znieruchomiała z uniesioną brwią. - No ładnie. Nie dość, Ĺźe latasz goły po domu, to jeszcze robisz mi aluzje seksualne - powiedziała z niesmakiem. - Jakie znowu aluzje? - Gabriel wetknął głowę do pokoju - GdzieĹźbym śmiał. StrĂłj się strĂłj - dodał przyglądając się ubraniom, ktĂłre współlokatorka wygarnęła właśnie z szafy na podłogę - potem mi wszystko opowiesz! - To chyba jakiś Ĺźart - powiedziała Sara sama do siebie, kiedy dotarła pod podany na wizytĂłwce adres - nikt nie moĹźe mieszkać w czymś takim! Stała przed wysoką, kutą bramą, stanowiącą jedyne wejście w masywnym murze, zwieńczonym drapieĹźnymi pazurami drutu kolczastego. Z lewej strony u gĂłry, tuĹź przy jednym z potężnych zawiasĂłw, umieszczono niewielką, ruchomą kamerę, przyglądającą się ulicy szklanym okiem obiektywu. Było juĹź prawie całkiem ciemno i wiał nieprzyjemny, lodowaty wiatr. Sara objęła metalowe, ozdobne pręty dłońmi i zajrzała na teren. Był pogrążony w kompletnym mroku, nie paliła się tam ani jedna lampa, więc, w bladym blasku ulicznej latarni stojącej koło bramy, nie dało się wiele zauwaĹźyć. W cieniu ledwo majaczyły dwa podłuĹźne budynki, przypominające wyglądem pobliską halę targową na Koszykowej. Nigdzie nie dostrzegała najmniejszego śladu bytności ludzkiej. MoĹźe jednak zrezygnować? Nie. Skoro juĹź tu przyszła, przecieĹź się nie wycofa. Spojrzała na umieszczoną w murze tablicę domofonu. Widniał na niej jeden tylko przycisk. Kimkolwiek był, tajemniczy Ilja Muromiec lubił najwyraĹşniej zagadki i anonimowość. Sara nacisnęła guzik. Nie zabrzmiał Ĺźaden dĹşwięk. Natomiast zawieszona u gĂłry kamera drgnęła, przesunęła się lekko i skoncentrowała na postaci GnatoĹźujki. Dziewczyna, chcąc pokryć zmieszanie, uśmiechnęła się nieszczerze i pomachała ręką. Brama wydała szereg dziwacznych szczęknięć i cichych łoskotĂłw, okraszonych delikatnym buczeniem maszynerii. Lewe skrzydło uchyliło się bezgłośnie, na dobrze naoliwionych zawiasach, akurat na tyle, Ĺźeby Sara zdołała wejść do środka. Kiedy tylko znalazła się za bramą, ta zazgrzytała i zamknęła się. GnatoĹźujka obejrzała się za siebie i dostrzegła ruch mechanicznych zamkĂłw, odgradzających ją właśnie od wolności. Głośno przełknęła ślinę. No... to ładnie! Rozejrzała się. Dokąd teraz? Nigdzie ani śladu Ĺźycia, ani odrobiny światła. Brak jakiegokolwiek, najmniejszego choćby znaku. Ruszyła niepewnie w kierunku budynkĂłw, mając nadzieję, ze coś się wydarzy. "Coś" wydarzyło się szybciej nawet, niĹź przypuszczała. Przed nią, na ścianie prawej hali rozjarzyło się kilka lamp, ujętych w aĹźurowe, druciane osłony. Zdawały się wskazywać jej drogę, zapraszać. Choć było to najbardziej upiorne zaproszenie, jakie zdarzyło się jej otrzymać. Kiedy weszła pomiędzy budynki i przeszła parę krokĂłw, zgasła pierwsza lampa. Na jej miejsce zapaliła się kolejna, prowadząc dziewczynę dalej wzdłuĹź ściany. Kolejnych kilka krokĂłw - i znowu - jedna lampa zgasła, jedna zapaliła się. Sara zauwaĹźyła, Ĺźe coś majaczyło w mroku daleko przed nią. Zorientowała się, Ĺźe hale były ze sobą połączone i w rzeczywistości tworzyły rodzaj podkowy. Kiedy światło lamp padło wreszcie na poprzeczny mur, GnatoĹźujka dostrzegła przypominający geometryczny szkielet szyb towarowej windy. Wtulony był ściśle w kąt z prawej strony. Winda juĹź czekała. W kabinie zapaliła się mała, ciemnożółta ĹźarĂłwka. Sara zawahała się. Nie wiedziała przecieĹź, co moĹźe czekać na nią w tym budynku. Nie miała pojęcia czego spodziewać się po osobniku, ktĂłry przedstawił się jej jako Ilja. Kim on w ogĂłle był? Blady, czarnowłosy, elegancki? Wszystko przemawiało za tym, Ĺźe naleĹźał do owej mitycznej rasy krwiopijcĂłw, gatunku, ktĂłrego po wydarzeniach w Lochu stanowczo nie lubiła. ChociaĹź, z drugiej strony... moĹźe był jednym z Garou? Dziewczyna, pomna słów Darka, bała się jeszcze jednej rzeczy - tego strasznego tworu wyrwanego z piekła, najgorszego niemal koszmaru kaĹźdego młodego wilkołaka - Tancerza Czarnej Spirali. Co się stanie, jeśli gdzieś tam, w mrocznych czeluściach hal, czają się dzieci Ĺťmija? Zapewne trzeba będzie z nimi walczyć. I zginąć, bo GnatoĹźujka nie miała Ĺźadnego doświadczenia w potyczkach z czymś takim. Ciekawość zĹźerała ją jednak. Och, ta pieprzona ciekawość, ktĂłra zawsze pakowała ją w najgorsze tarapaty! Dlaczego ona zawsze musi nią rządzić, pchać ją w niewłaściwe miejsca, sięgać za nią do klamek, naciskać za nią przyciski i odzywać się jej głosem, kiedy powinna milczeć?! Ta ciekawość kiedyś ją zgubi! Ale czyĹź to nie ona czyniła ją tym, czym była? Ragabashem? Zwiadowcą? MoĹźe jednak tym razem uda się zatrzymać? MoĹźe Sara da radę odwrĂłcić się na pięcie i wrĂłcić pod bramę (moĹźe nawet ją dla niej otworzą)? Po co z własnej, nieprzymuszonej woli włazić na podejrzany teren? Trzask... Trzask... Trzask... Jedna po drugiej - lampy zgasły. Cienie połoĹźyły się na ścianach roztańczonym, drgającym gąszczem. Jedynym ĹşrĂłdłem światła została mała, żółta ĹźarĂłwka. Sara wzdrygnęła się i wbiegła do windy, zamykając drzwi z drucianej siatki. Kabina ruszyła, trzęsąc lekko. ĹťarĂłwka zamigotała. Uspokoiła się dopiero, gdy winda stanęła. Podróş przez otwarty na ciemne powietrze szyb zdenerwowała Sarę jeszcze bardziej. Winda prawdopodobnie wjeĹźdĹźała na gĂłrę wolniej, niĹź przeciętny człowiek wchodził po schodach. Kiedy wreszcie się zatrzymała, GnatoĹźujka ujrzała przed sobą lite, metalowe drzwi, prowadzące do wnętrza budynku. Wyciągnęła rękę i otworzyła je ostroĹźnie. Znalazła się w wąskim, ciemnym korytarzu zakończonym zasłoną. Podłoga, wyłoĹźona czymś w miarę miękkim, pochłaniała jej kroki. Sara odgarnęła dłonią ciężki materiał i wytknęła głowę przez szparę. Jak na razie ani śladu potworĂłw gotowych odgryźć jej róşne części ciała, ale nie chwalmy dnia przed zachodem słońca. Przed nią ciągnął się korytarz szerszy i dłuĹźszy od poprzedniego. W zasadzie była to bardziej niewielka, nieco zagracona galeria, ktĂłrej sufit wspierał się na szerokich, betonowych słupach w formie masywnych prostopadłościanĂłw, ustawionych nieregularnie w taki sposĂłb, Ĺźe, aby dotrzeć do drugiego końca pomieszczenia, trzeba było między nimi kluczyć. Po podłodze walały się gdzieniegdzie fragmenty białego, cienkiego płótna. Małe, blade lampki rzucały kilka nieśmiałych plam światła na nagi tynk ścian i dwa, wiszące na owych ścianach, gigantyczne obrazy. GnatoĹźujka, wstrzymując oddech, podeszła do tego, ktĂłry był bliĹźej i spojrzała. Zaczęła nerwowo wyłamywać sobie palce. Wreszcie przemogła się i spojrzała jeszcze raz. Bezkresne połacie ciemnej, szorstkiej, ubitej ziemi ciągnęły się aĹź po coś w rodzaju horyzontu. Nie wiadomo było nawet, czy rzeczywiści jest to horyzont, czy moĹźe tylko myląca, niewyraĹşna linia na płaszczyĹşnie. Brunatny brąz, szarość, grafit i omdlały, siniejący granat krĂłlowały w tym ponurym krajobrazie. Barwy przelewały się ospale jedna w drugą, tworząc kolejne, nachodzące na siebie warstwy ziemi, moĹźe skały, moĹźe nie wiadomo jeszcze czego. Na środku zaś płótna cały ten monotonny, płaski bezkres załamywał się do wewnątrz, spadał na łeb, na szyję, uginał się i zarywał w wielką, ziejącą, okrągła czeluść. Czeluść ta wyła z wnętrza nieprzeniknioną czernią, przyciągała, obiecywała wieczność czarnej dziury kosmicznej i zgubę. Nie śmierć. Zagubienie. Sara, wlepiając w nią spojrzenie szeroko otwartych oczu wyobraziła sobie ptaka, pikującego ku krawędzi przepaści, z jasnym, wyraĹşnym poczuciem kierunku. Dół. GĂłra. Ptak wpadł między ciemne ściany, rozpoczął lot ku dołowi, w mrok, w czerń. Wiedział, Ĺźe umie zawrĂłcić. Wystarczy kilka uderzeń skrzydłami. GĂłra. Dół. Ciemność otoczyła go ze wszystkich stron. Objęła. I wtedy właśnie kierunki zniknęły, zapętliły się w jeden, stopiły. Nie było gĂłry ani dołu. Nie było bokĂłw. Ptak szarpnął się, zatrzepotał. Ciemność i cisza. Wiedział, Ĺźe nie potrafi zawrĂłcić i nigdy nie będzie potrafił. Przestał walczyć. Sara potrząsnęła głową i odetchnęła głęboko. Zamrugała oczami. Zorientowała się, Ĺźe stoi z nosem niemal przytkniętym do płótna. Odskoczyła jak oparzona. BoĹźe! Co to jest?! Rozejrzała się w panice po galerii. Chryste panie! Nigdy, nigdy więcej nie chcę spojrzeć na to chociaĹź raz jeszcze! Czy coś takiego naprawdę istnieje? Starała się uspokoić, oddychając głęboko. Serce powoli wracało do normalnego rytmu. Chwiejąc się, GnatoĹźujka podeszła do kolejnego obrazu, ale minęło kilka chwil, zanim odwaĹźyła się podnieść wzrok. - Następna taka niespodzianka i padnę na zawał - szepnęła, chcąc brzmieniem własnego głosu dodać sobie odwagi. Nie wyszło jej to jednak najlepiej. Wzięła więc głęboki oddech i spojrzała na drugie płótno. Ten obraz był znacznie większy od poprzedniego. DłuĹźszy czas zajęło Sarze ogarnięcie jego zawartości. Był tak przepełniony szczegółami, Ĺźe zdawał się poruszać, kipieć własnym Ĺźyciem. Na wielkiej rĂłwninie toczyła się bitwa. Na pierwszy rzut oka wyglądałaby zwyczajnie, gdyby nie ilość walczących. Były ich setki, moĹźe nawet tysiące. A kaĹźdy odwzorowany z największą dokładnością, na jaką tylko pozwalała ich skala. Kiedy jednak GnatoĹźujka pochyliła się, by wnikliwiej przestudiować ich wygląd, odkryła, Ĺźe nie są to ani Ĺźołnierze z pierwszej czy drugiej wojny światowej, ani średniowieczni rycerze, ani teĹź plemienni wojownicy. Nie. Nie tylko. Bo byli tam wszyscy. Polscy partyzanci i japońscy samuraje, rzymscy legioniści i KrzyĹźacy. Armia Czerwona, wojska Napoleona, pogańscy woje, Kozacy, Tatarzy, czarni wojownicy w przepaskach biodrowych, Indianie, wielcy, brodaci Wikingowie. Topory, miecze, berdysze, szable, piki, kosy, karabiny, sztucery, pistolety, katany, łuki; mundury, zbroje, piĂłropusze; konie, samochody, czołgi... Na gigantycznej połaci płótna toczyła się jedna walka złoĹźona ze wszystkich. I wtedy Sara zrozumiała. Patrzyła na Pole Bitwy. Przypomniała sobie, jak Darek opowiadał jej o KrĂłlestwach Bliskiej Umbry. Nie bardzo wierzyła wtedy, Ĺźe coś takiego moĹźe istnieć. Ale teraz, po tym, jak ujrzała ten obraz, nie była juĹź tak sceptycznie nastawiona. Wizja odwzorowana tak naturalnie, z taką fotograficzną dbałością o szczegóły, nie sprzyjała zdroworozsądkowemu rozumowaniu. Ale w takim razie co przedstawiał poprzedni obraz? Sara nie chciała oglądać go ponownie. Dość miała wraĹźeń z nim związanych. AĹź nadto dobrze pamiętała to przeraĹźające wraĹźenie zatracenia w pustce. To musiała być Otchłań. Sara niewiele zapamiętała z nauk Darka na ten temat, ale kojarzyła tyle, Ĺźe Otchłań to coś bardzo niedobrego, a prowadzą do niej wszelkie pęknięcia i niespĂłjności w duchowej materii Umbry. Pęknięć tych zaś miało pojawiać się coraz to więcej i więcej. Dziewczyna minęła ostatni wspornik i dotarła do wyjścia z pomieszczenia. Znowu stanowiła je zasłona, ktĂłrą Sara odsunęła z pewną ulgą. Wątpiła, czy kiedykolwiek zechce znaleźć się tu po raz drugi. Zasłona z szelestem opadła za jej plecami, a w oczy uderzył biały blask świetlĂłwek. Była w kwadratowym, niewielkim, pokoju. Nie było w nim całkowicie nic, prĂłcz dwojga drzwi. Jedne z drewna, czy sklejki, wyglądały całkiem zwyczajnie. Drugie zaś wprawiły Sarę w stan absolutnego osłupienia. Bardziej bowiem przypominały śluzę w statku kosmicznym, niĹź normalne przejście. Całe wykonane z matowego metalu, miały kształt rozety z półokrągłymi ramionami. Sarze skojarzyły się z obiektywem aparatu fotograficznego, albo ułoĹźonym w koło cząstkami pomarańczy. TuĹź obok nich znajdował się niewielki panel, przypominający nowoczesne domofony, z przyciskami dotykowymi i prostokątnym, małym wyświetlaczem. Wiedziona swoją najgorszą, a zarazem chyba najbardziej jak dotąd przydatną cechą - ciekawością, Sara podeszła do owego futurystycznego włazu i uniosła rękę do przyciskĂłw. Palce jej znieruchomiały jednak tuĹź nad powierzchnią klawiatury. Nie znała przecieĹź kodu! Na wyświetlaczu wyraĹşnie zaznaczone było miejsce na cztery cyfry. Cóş! Po nader krĂłtkiej chwili namysłu, wystukała pierwszą kombinację, ktĂłra przyszła jej do głowy: 1625. Cyfry rozjarzyły się czerwono, po czym elektroniczny zamek zapiszczał potwierdzająco, a ramiona śluzy obrĂłciły się, oddzielając od siebie i rozwarły, ukazując okrągłe wejście. GnatoĹźujka ostroĹźnie zajrzała do środka. Wewnątrz panował stalowoszary półmrok. Pod przeciwległą do wejścia ścianą wznosiło się wąskie, wysokie podium. Na podium owym leĹźał jakiś obły, błyszczący przedmiot, ktĂłrego z tej odległości Sara nie była w stanie zidentyfikować. Weszła więc do środka, a poniewaĹź nie stało się nic zaskakującego, lub niebezpiecznego, takiego, jak na przykład nagły trzask zamykanej śluzy, ruszyła w głąb pomieszczenia. Zagadkowym przedmiotem okazał się czarny, lśniący hełm VR. Sięgając po niego poczuła się jak Indiana Jones. Ciekawe, czy, kiedy go podniesie, ściany zaczną się zwężać, sufit obniĹźać a z podłogi wyrosną kolce? Hełm znalazł się w jej dłoniach. Miał gładką, opływową powierzchnię. Odbijały się w niej palce Sary i wykrzywiony zarys jej postaci na tle światła padającego z zewnątrz. Z niewyjaśnionych przyczyn przestała się bać. Zamiast tego była zaciekawiona. Co teĹź się stanie, jeśli go załoĹźy? ZałoĹźyła. Hełm na głowie sprawiał wraĹźenie cięższego, niĹź kiedy trzymała go w dłoniach. Obudował szczelnie całą gĂłrną połowę jej twarzy. Czuła się jak w kokonie. Otaczała ją kompletna ciemność. Nic się nie działo. Akurat w tym momencie, kiedy zaczęła juĹź czuć się głupio i uniosła ręce ku głowie, kątem oka dostrzegła jakiś słaby, pomarańczowy poblask. OdwrĂłciła się w poszukiwaniu jego ĹşrĂłdła. Po absolutnej czerni podłogi niespiesznie biegła cienka, pomarańczowa linia. Świeciła w ciemności. Wyglądała jak wydłuĹźający się promień lasera. Bezgłośnie przemknęła koło stĂłp dziewczyny i powędrowała dalej. WĂłwczas pojawiły się kolejne. Wszystkie tak samo cienkie i fosforyzująco pomarańczowe, ciągnące się ognistymi śladami po podłodze i po suficie. Wybiegały zza plecĂłw Sary i wędrowały do przodu, niknąc gdzieś w oddali. Kolejne linie wyrosły niespodziewanie z lewej strony, krzyĹźując się z pierwszymi idealnie pod kątem prostym. GnatoĹźujka rozejrzała się dookoła. Stała na bezkresnej połaci ciemności, pociętej geometryczną siecią płomiennych nici. Wtedy nadeszły pająki. Maszerowały całymi stadami wzdłuĹź linii, miarowo poruszając się swoimi drobnymi, wielosegmentowymi nogami. Rozbiegły się, podzieliły na grupy, pozostają jednak w idealnym porządku. KaĹźda grupa zaczęła gorączkową pracę w róşnych miejscach sieci. Sara nie wiedziała, co robią, dopĂłki spod ruchliwych odnóşy najbliĹźszego stada nie zaczął wyłaniać się... uliczny chodnik. Pająki tkały. Uwijały się, tworząc coraz dalej kolejne płyty, z ktĂłrych kaĹźda na początku wyglądała zaledwie jak szkic. Zaraz jednak miejsce "szkicujących" pająkĂłw zajęły inne. Te z kolei wypełniały puste kwadraty drobniejszą siatką, następne zaś wypełniały ją do końca. Wreszcie Sara zorientowała się, ze stoi na najprawdziwszym w świecie kawałku trotuaru. Pojawiła się jezdnia. Dziewczyna rozejrzała się i zobaczyła, Ĺźe inne pająki takĹźe nie próşnowały. BoĹźe, były ich tysiące! A kaĹźdy miał własne zadanie. Po lewej stronie wyrĂłsł juĹź szkielet olbrzymiego biurowca, nieopodal zaś kuliła się budka telefoniczna. Zjawiły się teĹź samochody. Nie minęło kilka chwil i GnatoĹźujka mogła podziwiać miejską ulicę pełną szarych, betonowych brył, szkła, migających świateł i stalowych konstrukcji. Pająki Wzorca, niezmordowane dzieci Tkaczki w ten oto sposĂłb tworzyły swoje przeraĹźająco regularne pajęczyny. Obraz znikł. Hełm ponownie dał o sobie znać swoim ciężarem. Zdjęła go więc i potrząsnęła głową z ulgą. Znowu była w mrocznawej, pustej sali. Otarła kropelki potu z czoła i ostroĹźnie odłoĹźyła hełm na podium. W istocie geniuszem musiał być twĂłrca tego, co do tej pory widziała. Znał się rĂłwnie dobrze na malarstwie, co programowaniu. Trochę ją to przeraĹźało. Kolejny raz zastanowiła się, kim on właściwie jest. Wyszła na oświetlony korytarz, mrużąc zmęczone oczy. Więc to właśnie jest tematem jego prac - Umbra. Czy Ilja miał jakiś cel w pokazaniu jej tych dzieł? Czy chciał przez to coś jej zasygnalizować? MoĹźliwe. Na pewno fakt, Ĺźe nie jest zwykłym człowiekiem. Ĺťeby tylko wiedziała coś więcej. Ĺťałowała teraz, Ĺźe nie słuchała Darka uwaĹźniej. Nie byłaby taka przestraszona. A moĹźe byłaby jeszcze bardziej? Teraz nie pozostało jej jednak nic innego, jak iść dalej. Westchnęła i podeszła do kolejnych drzwi. Te, zaopatrzone w zwyczajną klamkę, otworzyły się bez problemu i Sara ruszyła, by kontynuować swoją niezwykłą podróş. Nie wiedziała ile czasu zajęła jej wędrĂłwka przez tę niezwykłą galerię sztuki. Im dalej jednak zagłębiała się we wnętrze hali, tym bardziej wzrastał jej podziw dla wielkości artysty. A takĹźe strach. Jedno nie ulegało wątpliwości. Wszystko nawiązywało tutaj do KrĂłlestw Bliskiej Umbry. Zadziwiła ją jedynie róşnorodność wykorzystywanych przez Ilję środkĂłw. W małej salce, w ktĂłrej jedynym eksponatem był niski stół zarzucony wakacyjnymi pocztĂłwkami rozpoznała idylliczne krĂłlestwo Lata. W pokoju urządzonym jak wnętrze myśliwskiego domku, z kominkiem, wyeksponowaną bronią palną i wielką, szarą skĂłrą na drewnianej podłodze - posępny Dom WilkĂłw, gdzie wilkołaki były ścigane i tępione. W innym pomieszczeniu pachnącym kurzem i celuloidem, wyświetlany był zapętlony fragment czarno-białego filmu. Ukazywał on mroczną jaskinię, ktĂłrej dnem płynęła oślepiająca, połyskliwa rzeka. W jej wartkim nurcie, przykute błyszczącymi łańcuchami, stały po pas, po pierś, a nawet po szyję wilkołaki w formie Crinos. Na brzegu zaś uwijały się inne. Świecące jak rzeka, metalicznie gładkie, z długimi włóczniami w rękach... Sara odwrĂłciła się z przeraĹźeniem i szybko opuściła to miejsce. Erebus. Wilkołaczy czyściec gorszy chyba od samego piekła. Czuła, jak pod powiekami gromadzą się piekące łzy. Bała się tego KrĂłlestwa chyba najbardziej. I nie chciała nawet zastanawiać się nad tym, w jaki sposĂłb powstał ten film. Był przeraĹźająco realny. Zbyt realny na animację komputerową. ChociaĹź, z drugiej strony, Ilja był w stanie wyczarować wszystko. KrĂłlestwo Szramy, czyli miejsce, gdzie nagromadził się cały brud z epoki rewolucji przemysłowej, jak rĂłwnieĹź KrĂłlestwo Eteralne ilustrowały trĂłjwymiarowe prezentacje holograficzne. Szramę artysta przedstawił jako wnętrze jakiejś ponurej fabryki, gdzie przy długich stołach siedzieli milczący, zgaszeni ludzie, wszyscy zajmujący się tym samym, monotonnym zajęciem. Za szybą zaś, w oddzielnym pomieszczeniu, Sara dostrzegła kilku zadbanych mężczyzn w surdutach, z binoklami, chusteczkami w butonierkach i wyniosłym wyrazem twarzy. Mogła spojrzeć przez ramię kaĹźdemu z robotnikĂłw. Nie odwaĹźyła się jednak niczego dotknąć. Bała się, Ĺźe prĂłba wypadnie pomyślnie. KrĂłlestwo Eteralne natomiast stanowiła wielka, ruchoma symulacja układu planetarnego. Dziewczyna poczuła, jakby satelitarne fotografie NASA oĹźyły nagle i napadły na nią jednocześnie. Idąc coraz dalej i dalej, mijała kolejne sale. Dawno straciła rachubę i rozeznanie, nie była teĹź pewna, jak to wszystko mogło zmieścić się wewnątrz magazynu, ktĂłry, choć duĹźy, z zewnątrz nie sprawiał wraĹźenia aĹź tak pojemnego. Cóş... moĹźe kluczyła? Nie wiedziała. Nie miała pojęcia ile minut, a moĹźe godzin minęło, ile pokoi pozostawiła juĹź za sobą. Niespokojna, z sercem bijącym gwałtownie, jak gdyby chciało wyrwać się jej z piersi i rozszerzonymi oczami, szła dalej, a podróş ciągle się nie kończyła...

]]>Tue, 24 Feb 2009 00:23:48 +0100http://werewolf-sara.ownlog.com/1770278,link.htmlhttp://werewolf-sara.ownlog.com/1703234,link.htmlTEN-KTÓREGO-BĘBNY-ROZPRASZAJĄ-MGŁĘ Rozległ się huk wystrzału. Ostatnia puszka spadła ze stosu cegieł na ziemię. Sara opuściła rękę z pistoletem. - Ha! - No "ha!" jak się patrzy - pochwalił ją Fionn - gdzie nauczyłaś się strzelać? - Podczas kaĹźdych wakacji strzelałam z tatą z wiatrĂłwki - odparła - uczył mnie. - Masz chyba wrodzony talent. AĹź dziwne, Ĺźe tak kompletnie nie znasz się na broni. Wzruszyła ramionami. - Jakoś nigdy się nie zastanawiałam. Gdybyś mi nie powiedział, Ĺźe to Beretta, nawet bym się nie domyślała - przyjrzała się pistoletowi z zainteresowaniem. Bracia pokręcili głowami z niesmakiem. Conall zachichotał pod nosem. Zmierzchało powoli. Ostatnich kilka godzin spędzili na stopniowym opróşnianiu czarnych toreb i zaznajamianiu Sary z ich zawartością. Fionn i Donall podtykali jej na zmianę rozmaite modele broni palnej, podawali nazwę i szereg wiadomości technicznych, ktĂłre w tej chwili zlały się juĹź w mĂłzgu GnatoĹźujki w jednolitą, nic nie znaczącą papkę. Wiedziała tylko tyle, Ĺźe z czegoś strzelała na leżąco, coś innego z kolei omal nie wyłamało jej barku. Bracia zaczęli pakować ekwipunek. - BoĹźe, czyĹźby wreszcie koniec? - jęknęła dziewczyna z ulgą. - Tak, tak, koniec - uspokoił ją Donall - powiedz tylko, z czego ci się strzelało lepiej. Z tamtego Walthera, czy z Beretty? - Walther to było to poprzednie? - Tak. Zastanowiła się. - Nie wiem. A co? - Bo jeden z nich będzie twĂłj, tylko musisz sobie wybrać. Sara obejrzała połyskującą niebieskawo stal Beretty, pistoletu z ktĂłrego przed chwilą oddała ostatni strzał. - PokaĹź tamten - zażądała. Natychmiast dostała matowo czarnego Walthera, przyjrzała się mu, zwaĹźyła w dłoni. - Nie wiem - stwierdziła Ĺźałosnym głosem. A co jest jakie? Donall wziął od niej obie bronie. - Oba te pistolety są w kalibrze dziewięć milimetrĂłw. Co, jak co, ale z amunicją problemĂłw mieć nie będziesz. To czarne, matowe, to Walther P-99. Jest lĹźejszy i znacznie bardziej ergonomicznie zbudowany, choć moĹźesz nie lubić tych wszystkich wypustek i powiększonej osłony spustu. Ja sam się długo przyzwyczajałem. Jeśli uwaĹźasz, Ĺźe masz wystarczająco duĹźe dłonie i pewny chwyt, weĹş cięższą Berettę. Ma tych kilka pociskĂłw więcej w magazynku. Bardziej niezawodny jednak jest w mojej opinii Walther. Jest teĹź, jak mawiają fachowcy, "snag-proof", nie zaczepi ci o nic Ĺźadnym wystającym elementem podczas wyciągania z kieszeni. - Aha... dobra. Jasne. Cokolwiek. To ja chcę ten. - No i dobrze. Walther jest twĂłj. Słusznie, bo jak rany... - obrzucił wymownym spojrzeniem drobne ręce dziewczyny - no... z Berettą szybko byś się zmęczyła. Niestety, nie jest przebudzony. Nie będzie wchodzić z tobą do Umbry i nie będzie zadawać wrednych ran. - Co to znaczy "wrednych"? - zaciekawiła się Sara. - To znaczy, Ĺźe jeśli przebudzisz ducha w tym gnacie, będzie mĂłgł robić takie dziury, ktĂłre nie będą podlegać łatwej regeneracji. Czyli wĂłwczas będzie bardziej niebezpieczny dla istot... tych... no... nadnaturalnych - wyjaśnił Fionn zasuwając zamek błyskawiczny w swojej torbie. - Na przykład dla wilkołakĂłw? - Na przykład. Ale oddanie takiego strzału wymaga oczywiście uprzedniej konsultacji z duchem, rzecz jasna - dodał. - Pięknie. Od razu mi lepiej - pokiwała głową w melancholijnej zadumie. - Dobra, dzieci, nie marudzić. Wsiadać do wozu, wracamy - zakomenderował Conall, ponaglając ich gwałtownymi ruchami ręki - najpierw na UrsynĂłw! Sara wetknęła głowę do mieszkania Kolektywu. Parę minut wcześniej opuściła nowego vana Fianna, ktĂłrego pojawienie się niemal natychmiast po stracie pierwszego, nadal było dla niej zagadką. Pocieszała się jednak, Ĺźe wszystko, co wiąże się z tym plemieniem stanowi dla niej zagadkę - Hej, jestem juĹź - oznajmiła półgłosem. - Witaj. Wskakuj - odparła Marta, przywołując ją gestem - powinnaś kogoś poznać. GnatoĹźujka zamknęła za sobą drzwi i, z płaszczem w ręku, weszła do salonu. Spojrzała i uniosła brwi. Na jednej z otaczających stolik kanap siedział Mark O’Seadh, uśmiechając się do dziewczyny. Obok niego zaś, w niedbałej, dość malowniczej pozie, rozpierał się młody człowiek, ktĂłry mĂłgłby uchodzić za brata Teurga, gdyby nie kompletny brak podobieństwa w rysach twarzy. Młodzieniec ubrany był w mniej więcej tym samym stylu, co Irlandczyk, a jego długie, raczej proste, jasne włosy, rĂłwnieĹź zdobiły rzemienie i cienkie warkoczyki. Było w nim jednak o wiele mniej umiaru i coś znacznie bardziej... plemiennego. Cała zaś postać tchnęła większym optymizmem i wewnętrznym spokojem. Na twarzy malował się wszakĹźe wyraz lekkiej drwiny. Jedna brew, umieszczona nieco wyĹźej od drugiej, wyglądała, jakby Ĺźyła własnym Ĺźyciem. Sara podeszła bliĹźej i uśmiechnęła się. - To jest Gabriel - przedstawiła gościa Marta - a to Sara, nasz "narybek". Młody mężczyzna zerwał się z miejsca i wyciągnął do dziewczyny mocną, szeroką dłoń. Jej uścisk był pewny i zdecydowany. - Gabriel Eisner, Ten-KtĂłrego-Bębny-Rozpraszają-Mgłę, Księżycowy Sierp w zenicie, Fostern pośrĂłd Dzieci Gai, urodzony jako człowiek i wilk dla swego ludu - wyrecytował z uczuciem jednym tchem. Minęła spora chwila, zanim GnatoĹźujka przyswoiła tę wypowiedĹş. Patrząc na spowodowane częstym śmiechem drobne zmarszczki wokół jego intensywnie szaro-niebieskich oczu, sama poczuła nieodpartą chęć roześmiania się. - Sara Orzechowska, Ragabash z GnatoĹźui. To wszystko, co wiem - powiedziała. - Gabriel będzie z nami mieszkał - oznajmiła Marta. - Właśnie przyszliśmy. MoĹźe piętnaście minut temu - Mark wstał z kanapy - poradzicie sobie? - Pewnie. PrzecieĹź nie jestem juĹź dzieckiem - Gabriel zmarszczył nos, na ktĂłrym Sara dostrzegła delikatną sugestię piegĂłw. Nadawały one młodej twarzy mężczyzny wygląd jeszcze bardziej beztroski. W istocie podobieństwo między Markiem a nowym znajomym było nikłe. Poza bowiem utrzymaną w podobnym tonie stylistyką, róşnili się między sobą bardzo. Przyjazne spojrzenie, ciepłe barwy, lekko opalona skĂłra i łagodne rysy Gabriela, kontrastowały z tajemniczym, nieco chłodnym wyrazem oczu Teurga Fianna, cynicznym grymasem zdecydowanie wykrojonych ust i bijącym od całej jego osoby wraĹźeniem zgorzknienia, ktĂłre dostrzegało się, jeśli znało się go wystarczająco dobrze. - Myślę, Ĺźe na razie ulokujemy go z tobą - Galliardka kiwnęła głową w stronę Sary - wszystkie mieszkania stoją puściutkie. Zero wyposaĹźenia. - Zrobiłem im niemałą niespodziankę - stwierdził Mark, zakładając kurtkę. - Idziesz juĹź? - GnatoĹźujka z trudem starała się ukryć rozczarowanie. - Tak - odparł - ale niedługo się spotkamy. Byłaś grzeczna? - Pewnie. Dostałam gnata - pochwaliła się. - Taaaa... coś w sam raz dla ciebie - zaĹźartował, kierując się do drzwi - no, trzymajcie się. - Cześć, Mark - Gabriel pomachał Teurgowi ręką i wyszczerzył się w parodii uśmiechu. Sara nie wytrzymała i parsknęła. Czuła od pierwszej chwili, Ĺźe tego faceta po prostu nie da się nie lubić. - Czyli - podjął - mam mieszkać z tobą? Jedna z jego brwi uniosła się, a skrzydełka nosa poruszyły kilka razy. - Ech... no... tak. ChociaĹź jest tylko jedno łóżko, plus średnio wygodna kanapa - odparł ze zmartwionym wyrazem twarzy. - Nie przejmuj się. Mi pasuje - pocieszył ją, puszczając nad jej ramieniem oczko do Marty. - Dobra, dobra - powiedziała Galliardka, uśmiechając się kącikiem ust - lećcie. Mała, pokaĹź mu mieszkanie i nie pozwĂłl się za bardzo szarogęsić. Kiedy Gabriel brał szybki prysznic, Sara przygotowała mu posłanie na kanapie. W kuchni, szykując kawę, zastanawiała się, jak to będzie, tak bezpośrednio dzielić przestrzeń Ĺźyciową z drugim Garou. Od pierwszego momentu poczuła do chłopaka niezwykła wręcz sympatię. Był przystojny, owszem. Podobał jej się. Nawet bardzo. Nie powodował tego niepokojącego drĹźenia, co Mark, ale na pewno działał na niedawno, lecz skutecznie przebudzone libido GnatoĹźujki. A przecieĹź tu nie o to chodziło. Dziewczyna miała wraĹźenie, Ĺźe cokolwiek się nie zdarzy, zaprzyjaĹşnią się i przyjaciółmi juĹź na zawsze pozostaną. W Gabrielu bawiło ją wiele rzeczy. Mimika, gestykulacja, sposĂłb mĂłwienia. Zwłaszcza to ostatnie. Przypomniała sobie słowa, ktĂłrymi się jej przedstawił. Brzmiały jak wyuczona na pamięć formułka, obliczona na jak największy efekt. Działała, trzeba przyznać. Dziwne nazwisko... Eisner... ale teĹź wielu Garou miało obco brzmiące nazwiska... Ot, choćby Adrian Kossuth, Aleks SchĂśnthaler, o Marku, Fionnie i Donallu nie wspominając. "Fostern pośrĂłd Dzieci Gai". Hmmm... Fostern to chyba druga ranga... Znaczy trochę się juĹź zasłuĹźył jako Garou. Sara nie miała nawet pierwszej. Mark polecił jej oswoić się z myślą, Ĺźe w końcu przyjdzie czas na jej Rytuał Przejścia. Wolała o tym nie myśleć. Ale "urodzony jako człowiek i wilk dla swego ludu" brzmiało najładniej. Jednak napawało pewnym niepokojem. Sara zastanowiła się nad tym przez chwilę. To znaczy, Ĺźe co? Ĺťe Gabriel nie był ani Homidem -wilkołakiem urodzonym jako człowiek, ani Lupusem pochodzącym od wilkĂłw? To czym? I wtedy zrozumiała. Gabriel Eisner był Metysem. Pierwszy Metys, jakiego dane jej było poznać. A więc tak wyglądają... Tylko, Ĺźe Gabriel jest przecieĹź nad wyraz urodziwy! Co moĹźe być takiego złego w Metysach?! No, moĹźe oprĂłcz bezpłodności. Bo poza nią, chyba wszystko jest w porządku, sądząc po przykładzie... Gabriel, bezwstydnie odziany jedynie w owinięty wokół bioder ręcznik, wyłonił się z łazienki, pogwizdując. - Jak tam? - zagadnął przyjacielsko. - Jakoś - odparła, przyglądając mu się natarczywie, jak gdyby chciała dostrzec jego ułomności przez skĂłrę. - Czemu tak na mnie patrzysz? - roześmiał się - PrzecieĹź chyba się domyłem? - Nie, ja z nim nie wytrzymam - poskarĹźyła się Sara Marcie kilka dni później - ty wiesz, co on robi? - Wolę się nie domyślać - Galliardka z dziwnym wyrazem twarzy wbiła oczy w sufit. - Gotuje! - I co w tym złego? - Nic. Nawet bardzo dobrze gotuje i wszystko byłoby w porządku, gdyby nie to, Ĺźe ma zwyczaj... chodzić po domu w... niekompletnym ubraniu. Marta parsknęła. - Jak to? - No... w samym... fartuszku. Tym czerwonym. - A to mi fetyszysta. Czy ciebie to obraĹźa, albo coś? Sara pokręciła głową. - Nie, coś ty. Ale wygląda dość komicznie - wyciągnęła papierosa. Marta podała jej ogień. - Wiesz, Gabriel ma dość duĹźe zamiłowanie do natury - powiedziała. - ZauwaĹźyłam. Czy to dlatego, Ĺźe... jest... no... - Metysem? MoĹźliwe. Brak mu pewnych zahamowań. To znaczy... nie wypływają z niego w sposĂłb naturalny. Pewnych ludzkich przyzwyczajeń jakoś nie moĹźe, albo nie chce przyswoić. Jest teĹź jedna rzecz, o ktĂłrej powinnaś wiedzieć, skoro mieszkacie razem - powiedziała Marta powaĹźnie - nigdy nie wymawiaj przy nim imienia Ĺťmija w Ĺźadnym języku. MoĹźna mĂłwić oględnie, ale nigdy wprost. Ma fobię. Potworną. Przypuszczam, Ĺźe ma jeszcze kilka innych wad, ale cóş. Jest Metysem. - Tak właśnie się zastanawiałam, gdzie są te osławione ułomności, bo na pierwszy rzut oka nic nie widać - stwierdziła Sara, kiwając głową w zadumie. Gabriel Eisner. Metys. Cieszyła się, Ĺźe go poznała i dzielą mieszkanie, albowiem niemal natychmiast po tym, jak się wprowadził, dowiĂłdł, Ĺźe nikt tak skutecznie jak on nie umie jej pocieszyć i rozbawić. JuĹź w tej chwili, zaledwie parę dni później Sara wiedziała, Ĺźe wielbi Gabriela wiernie i z całego serca. Byli doskonale dobrani i świetnie się rozumieli. Dziewczyna odnosiła jednak nieprzyjemne wraĹźenie, Ĺźe specjalnie ulokowali go u niej. Ĺťe w jakiś sposĂłb Marta maczała w tym palce, pragnąc odciągnąć uwagę rudej sąsiadki od Marka O’Seadh, zajmując ją nowym, "bezpiecznym hobby". JeĹźeli tak było, to zapewne stała za tym jedynie szczera troska. No, moĹźe trochę zazdrości o Marka. Sara nie była ślepa i juĹź dawno zauwaĹźyła, Ĺźe Galliardka teĹź jest wraĹźliwa na Teurga Fianna. MoĹźe jednak - i tak chciała myśleć - był to czysty przypadek.

]]>Wed, 03 Dec 2008 00:07:00 +0100http://werewolf-sara.ownlog.com/1703234,link.htmlhttp://werewolf-sara.ownlog.com/1683617,link.htmlBRACTWO HERNE'A Obudziła się niezadowolona. Nie wstając, sięgnęła pod łóżko i wydobyła stamtąd torebkę. Z torebki wyciągnęła mały, czarny kartonik i zaczęła przyglądać mu się natarczywie, jakby chciała samym wzrokiem zmienić go w, dajmy na to, Ĺźyrafę. - Cholera - westchnęła, wcisnęła wizytĂłwkę z powrotem do torebki i wygrzebała się z łóżka. W mieszkaniu obok, Marta robiła właśnie herbatę. - Ja teĹź chcę - oznajmiła Sara dziecinnym tonem - coś się stało? Marta miała zmartwiony, powaĹźny wyraz twarzy. - Aleks jest ranny - odparła, zdejmując półki jeszcze jeden kubek. - Ranny? Jak? Co się stało? - Ech, lataliśmy trochę po mieście i... wiesz, jak to bywa. - Szczerze mĂłwiąc nie bardzo. Marta postawiła kubki z herbatą na stole. - Spokojnie. Dowiesz się. Sara nie pytała kto tak urządził wielkiego Ahrouna. Nie chciała słyszeć odpowiedzi. Wystarczyła jej świadomość, Ĺźe cokolwiek posłało Aleksa na ziemię, ją zapewne rozdarłoby na strzępy. - Zajrzę do niego - powiedziała. - Dobrze, ale jeśli śpi, nie budĹş go. Sara wdrapała się na gĂłrę po metalowych schodach i cicho zajrzała do sypialni Ahrouna watahy. LeĹźał w łóżku, przykryty kołdrą do pasa. Zwoje bandaĹźy owijały całą jego klatkę piersiową, lewe ramię i bark. Na dĹşwięk krokĂłw, otworzył oczy. Jedno z nich było podbite. - Hej, Aleks - uśmiechnęła się słabo. Delikatnie, niemal niezauwaĹźalnie skinął jej głową. - Marta mĂłwi, Ĺźe dostałeś łomot - Sara podeszła do łóżka i przykucnęła przy nim, uświadamiając sobie ze zdziwieniem, Ĺźe jest to w zasadzie jej pierwszy bezpośredni kontakt z Aleksem, od czasu, kiedy na "imprezie" podał jej rękę. - Zastanawiam się, czy nie chcesz czegoś. MoĹźe chce ci się jeść albo pić. Znowu skinął głową i spojrzał na stojącą na nocnym stoliku butelkę wody. Sara uśmiechnęła się, wzięła butelkę i pomogła Aleksowi unieść głowę. Pił łapczywie, z zamkniętymi oczami. Kiedy skończył, jego głowa opadła bezwładnie w tył. Zasnął. Sara ostroĹźnie ułoĹźyła go na poduszce. Kiedy spał wyglądał zupełnie nieszkodliwie i nawet ładnie. Doszła do wniosku, Ĺźe jego twarz, mimo, iĹź surowa i o zbyt ostrych rysach, ma w sobie coś pociągającego. Jak rĂłwnieĹź cała jego potężna, koścista sylwetka. W rzeczy samej, nawet, kiedy tak leĹźał, ranny i chory, budził zaskakujące myśli. Dziewczyna cofnęła się z przestrachem. - Orzechowska - szepnęła surowo, po cichu zamykając za sobą drzwi sypialni - albo jesteś kretynką skończoną, albo nagle popadłaś w nimfomanię. Daj sobie spokĂłj! I znowu Garou! PrzecieĹź on Ĺźadną miarą nie moĹźe nawet zahaczać o twĂłj typ... - Co mĂłwisz? Kamil pojawił się nagle na swoim stanowisku przy komputerze. Sara drgnęła na dĹşwięk jego głosu. - BoĹźe! Dostanę zawału! Jak tu wchodziłam to ciebie nie było! - warknęła oskarĹźycielsko. - Przyszedłem, usiadłem i jestem - wzruszył ramionami - to ty pojawiasz się jak duch, w dodatku coś mamroczesz. - Rzucam czary na twoje kompy. Zaraz przestaną działać i cała pornografia z dyskĂłw pĂłjdzie się... - Dobra dobra. Nie zajmuj się moją pornografią, tylko zejdĹş na dół. Zdaje się, Ĺźe Marta coś od ciebie chce. Sara odwrĂłciła się na pięcie i zbiegła na dół, tupiąc głośno po schodach. - Coooo?! Co znowu chcesz, zielona małpo?! - wrzasnęła wpadając jak bomba do salonu. Marta uniosła głowę i spojrzała na nią z dziwnym wyrazem twarzy. To samo uczynił siedzący obok niej Mark O’Seadh. Sara zaniemĂłwiła. Stanęła jak wryta na środku pokoju, z otwartymi ustami. Powoli na jej policzki wypłynął krwawy rumieniec. - Cześć, Saro. - Cześć, Mark. - ChodĹş, zabieram cię do Conalla. Trzeba nauczyć cię paru nowych rzeczy, bo całkiem zgnuśniejesz. - Bomba. Znowu coś będzie prĂłbowało mnie zabić - stwierdziła bez entuzjazmu. - Nie sądzę. Nie tym razem - odparł - chociaĹź... no, wiesz jak to jest. - Prawdę mĂłwiąc nie - powiedziała, mając niejasne wraĹźenie, Ĺźe się powtarza. Fionn i Donall wpakowali do vana swoje czarne, sportowe torby. - Co jest w środku? - spytała Sara, stając obok z rękami na biodrach. - Zobaczysz - obiecał Mark. - Tak. Tego się właśnie obawiam. Bracia wsiedli do samochodu. Fionn za kierownicą, Donall z tyłu. Connal McDough zajął miejsce obok kierowcy. - A ty? - Sara spojrzała na Marka pytająco. - Dziś nie, mała. Nie przejmuj się. Potrząsnęła głową ponuro. - I tak będziemy musieli pogadać. Przytaknął. - Wiem, ale jedĹşcie juĹź. Sara, nie oglądając się za siebie wskoczyła do vana. Usiadła obok Donalla z niezadowolonym wyrazem twarzy. - Wyglądasz jak wiewiĂłrka, ktĂłrej ktoś podłoĹźył orzech kokosowy. - Zamknij się, Donall. - Od kiedy nas rozróşniasz? - roześmiał się, najwyraĹşniej cokolwiek zaskoczony. - Od teraz. Prosiłam, zamknij się. Mark... moĹźe i jej unikał. Nic dziwnego. Ale przecieĹź to, co się między nimi wydarzyło, nie pozostawało bez znaczenia. Oboje o tym wiedzieli. A moĹźe Mark dał się ponieść fali wspomnień? Prawdopodobnie tak właśnie było. Sparzył się juĹź przecieĹź na łamaniu Litanii i raczej nie był taki głupi, Ĺźeby powtarzać dawne błędy. Ale Sara była tak podobna. Wiedziała. Widziała to w jego spojrzeniu. Gdyby nie to, prawdopodobnie do niczego nigdy by nie doszło. Dziewczyna potarła czoło dłonią i westchnęła ciężko. Van mknął ulicami Warszawy w kierunku, ktĂłry mało ją obchodził. Na przednich siedzeniach Fionn i Conall rozmawiali o czymś Ĺźywo. - MĂłwcie po polsku - poprosiła Sara agresywnym tonem. - Ty, krĂłlewno, co cię ugryzło, hę? - Conall obejrzał się przez ramię, posyłając jej zdziwione spojrzenie. Zmarszczyła brwi i parsknęła pod nosem. - Aha. A bad hair day - roześmiał się - juĹź o nic nie pytam. - I dobrze - warknęła. Wjechali na jakiś opustoszały teren. WzdłuĹź ulicy biegł mur, gdzieniegdzie wznosiły się stare budynki. - Gdzie my jesteśmy? - zapytała zdziwiona, zapominając na chwilę o własnym rozdraĹźnieniu. - Na... - zaczął Fionn, ale nagle umilkł. Sara wyglądająca właśnie przez okno, zobaczyła, Ĺźe na jednym z blokĂłw, zajmując całą ścianę, wymalowana jest wielka, rogata sylwetka, niby ludzka, ale nie do końca. Ze zdumienia otworzyła usta. Szybko jednak zamknęła, je, kiedy zorientowała się, Ĺźe samochĂłd zahamował gwałtownie, a Fionn i Donall są juĹź w Glabro. - Kurwa - syknął Conall - zawracaj! Fionn wykręcił ostro, opony zapiszczały przeraĹşliwie na asfalcie. Rozległ się trzask i coś uderzyło w bok vana. Potem znowu i znowu. Fionn ryknął, samochĂłd rąbnął w coś tyłem, aĹź rzuciło nimi na siedzeniach. - Jezu! Co to?! - jęknęła dziewczyna, ale ciężka ręka Donalla popchnęła ją w stronę drzwi. Odsunęły się ze zgrzytem. Za nimi stał juĹź Fionn. Sara nawet nie zauwaĹźyła, kiedy wysiadł. Popchnięta bez ceregieli jeszcze raz, wyleciała na chodnik. Gdzieś w tle rozległa się upiorna kanonada, zadĹşwięczał metal, rozprysnął się bruk. - Schowaj się! - usłyszała głos Conalla. Przycupnęła przy ziemi, zdezorientowana. Kanonada powtĂłrzyła się. Tym razem głośniejsza, dĹşwięk kul trafiających w rozmaite rzeczy, niĂłsł się echem po ulicy, dziwnie pustej i spokojnej. Sara zorientowała się, Ĺźe strzały padają takĹźe od ich strony. Rzuciła spojrzenie wzdłuĹź samochodu, ale nikogo nie dostrzegła. Zobaczyła natomiast tył vana wbity w wielką dziurę w ceglanym murze. Nie mĂłgł być to zbyt wytrzymały mur, bo pod wpływem uderzenia cegły rozsypały się na wszystkie strony, jak elementy domku z kart. Nagle grad kul posypał się z innego miejsca, sunąc linią rozpryskującego się bruku w jej stronę. Krzyknęła i przytuliła się do boku vana. czując, Ĺźe całe jej ciało napina się i rozciąga. Weszła w Glabro bez wysiłku, z powodu samego tylko stresu. - Rusz się! - usłyszała. - Gdzie?! - warknęła. - Tu! Z drugiej strony! - Nie ma miejsca! - Skacz za samochĂłd! Za mur! Odłamki betonu i kamieni znowu eksplodowały serią tuĹź przy niej. Nie miała jak choćby wychylić głowy. Odetchnęła głęboko. Strzały umilkły na chwilę... Teraz! Rzuciła się wzdłuĹź boku vana, dopadła wyrwy w murze i w ostatniej niemal chwili przecisnęła się na drugą stronę. Cegły rozpadły się z głośnym trzaskiem tuĹź za jej plecami. Z drugiej strony samochodu Fionn i Donall chwytali właśnie w dłonie niedomknięte, czarne, sportowe torby. KaĹźdy trzymał w ręku broń. Conall osłaniał ich, przytulony do poharatanego metalu. Strzelał. Potem skoczył za nimi. Pobiegli wzdłuĹź muru, słysząc dogasający za sobą klekot broni maszynowej. - Szybko! Do kanału! - zarządził Conall, dopadając okrągłego włazu. Otworzył go, gwałtownym szarpnięciem i wszyscy wsypali się do środka. Kanał śmierdział niemiłosiernie, a wszystko dookoła było wilgotne, oślizłe i lepkie. Zewsząd dawało się słyszeć kapanie wody. Szli po dnie, brodząc w mętnej, burej cieczy, niemal po omacku. KtĂłryś przyświecał benzynową zapalniczką. - Co to było? - spytała Sara, kiedy udało jej się ochłonąć. - Krewniacy Bractwa Herne'a - odparł Fionn. - Co to jest Bractwo Herne'a? - Odłam brytyjskich Fianna. Tłuką się, co oczywiste, z irlandzkimi. - A więc ludzkie konflikty dotyczą takĹźe Garou? - spytała ironicznym tonem. - A kto ci powiedział, moja droga, Ĺźe to są ludzkie konflikty? To są teĹź ludzkie konflikty. - Dobrze, ale przecieĹź to jest Polska, a nie Irlandia. Czego tutaj chcą od was? I skąd wiedzieli, Ĺźe to wy? Wnętrze kanału rozbrzmiało echem suchego śmiechu Fionna. - Konflikt będzie miał miejsce wszędzie, gdzie skrzyĹźują się nasze drogi. A poza tym jak myślisz, czym jest mieszkanie Conalla? - Szczerze mĂłwiąc myślałam, Ĺźe czymś w rodzaju mieszkań Kolektywu - odparła z godnością. - Tak. Ale nie tylko. Zresztą sama się przekonasz. Widziałaś kiedyś nasz pawlacz? - Dobra, dość tych wyznań - ostro powiedział Conall. Sara wzruszyła ramionami. - OK. O nic nie pytam. Ale uwaĹźam, Ĺźe to kretyńskie, Ĺźeby wilkołaki naparzały się z wilkołakami. A juĹź w obrębie plemienia?! DuĹźo macie tych odłamĂłw? - Kilka. My jesteśmy Wnukami Fionna, Mark jest Szepczącym Włóczęgą, czy jak to tam jest po waszemu - odrzekł Donall - gwarantuję ci, Ĺźe kaĹźde plemię ma odłamy, róşniące się nieco pochodzeniem i przekonaniami. - No to bomba - stwierdziła - a gdzie idziemy? - Wracamy - odparł Fionn. Blisko półtorej godziny później wyłonili się z wnętrzności miasta. - O - zdziwiła się Sara, patrząc na wznosząc się przed nią blok Conalla - no proszę. - Widzisz. Kanałami moĹźna dojść wszędzie, jeśli znasz drogę. O boĹźe... jak my wyglądamy! - A jak pachniemy! Conall, ja się muszę wykąpać! - miauknęła prosząco. - Wszyscy musimy. Jazda na gĂłrę! Sara piła kawę dosuszając włosy wielkim, wyliniałym nieco ręcznikiem frotte. Naprzeciwko niej siedział Conall, przyglądając się jej spod oka, co usilnie starała się ignorować. Fionn z Donallem i czarnymi torbami zniknęli w sąsiednim pokoju, skąd dobiegały straszliwe hałasy, śmiechy i donośne przekleństwa w kilku językach. Marka nie było w mieszkaniu. - Gdzie mĂłj światły nauczyciel znowu polazł? - spytała Sara, odrzucając ręcznik na oparcie krzesła. - A bo ja wiem? - wzruszył ramionami Conall. - Ostatnio rzadko go widuję - poskarĹźyła się. Odgarnęła splątane, ale mniej więcej juĹź suche pasma rudych włosĂłw. Szampon na szczęście skutecznie poradził sobie z zapachem kanałów. Conall nie odezwał się. Wbił wzrok w podłogę, zupełnie, jakby nagle odkrył na niej coś, czego nigdy przedtem tam nie było. - Ech - Sara pochyliła się do przodu i szturchnęła go palcem w ramię - przestań mieć taką minę. Wyglądasz, jakbyś wrĂłcił z pogrzebu. - Daj spokĂłj. Wiesz, o co mi chodzi - odburknął szorstkim głosem. - Wielkie nieba! Ty znowu o tym samym? - Sama mnie sprowokowałaś. Naprawdę wolałbym, Ĺźebyś uwaĹźała na siebie i nie kusiła losu - odrzekł powaĹźnie. - Niczego, u diabła, nie kuszę! - zaperzyła się, patrząc w bok. - A jednak. - Nie twoja sprawa. - Świetnie. Zatem nie moja. Zapanowała ciężka cisza. W pewnej chwili drzwi otworzyły się z hukiem i do pokoju wkroczyli obaj bracia, dĹşwigając swoje nieodłączne niemal, sportowe torby. - Gotowe. Przepakowaliśmy się i moĹźemy jechać - oznajmił Fionn z szerokim uśmiechem. - Gdzie znowu? - spytała Sara, nie kryjąc zdumienia i niechęci. - No, trzeba przecieĹź wykonać zadanie, nieprawdaĹź? - Jakie znowu zadanie? Niemal nas zabili w biały dzień na ulicy, a wy chcecie gdzieś jeszcze jechać? - PrzecieĹź musimy nauczyć cię strzelać, krĂłlewno - Donall popatrzył na dziewczynę z dezaprobatą - właśnie po to, Ĺźeby cię w biały dzień nie zabili. - Strzelać? Jeszcze wam mało? - Dobrej strzelaniny nigdy za wiele. - A gdzie będziemy ćwiczyć? - Tam, gdzie trenowałaś ostatnio. - No to faktycznie świetne miejsce! - oburzyła się - Czyście na głowy poupadali?! - Rozkaz to rozkaz! Odmaszerować szeregowa! - Donall postawił ją na nogi i klepnął w pośladek, aĹź zrobiła mimowolnie kilka krokĂłw do przodu. - Au! Cham! - warknęła. - Do usług. Zbierać się, druĹźyna! Conall, przestań wyglądać, jakbyś zjadł coś nieświeĹźego. - Szczerze powiedziawszy, zjadłem - powiedział Krewniak wstając - ale faktycznie, zwijajmy się. To trzeba załatwić szybko. Wielkimi krokami przeszedł do przedpokoju i podał Sarze płaszcz. Przyjmując go z jego rąk, uśmiechnęła się nieśmiało. - Przepraszam - szepnęła - nie złość się juĹź. Odpowiedział jej uśmiechem. Był to uśmiech ciepły i uspokajający. I w jakiś sposĂłb przejmująco smutny. Disclaimer: Uprzedzając ewentualne oskarĹźenia: Fionn i Donall, irlandzcy bracia ze swoim sposobem bycia i czarnymi, sportowymi torbami powstali na długo zanim obejrzeliśmy "Świętych z Bostonu". Tym większe było nasze rozrzewnienie i zaskoczenie podczas oglądania filmu... :D Kto widział ten wie :D]]>Sat, 08 Nov 2008 21:26:23 +0100http://werewolf-sara.ownlog.com/1683617,link.htmlhttp://werewolf-sara.ownlog.com/1668788,link.html ILJA
Minęło wiele dni. Zima przyszła na dobre, mniej więcej w tym czasie, w którym miasto zaczęło przygotowywać się do świąt. Zawsze działo się to przynajmniej o miesiąc za wcześnie. Mark nie dawał znaku życia, a i Sara, mimo gryzącej ją mocno tęsknoty, nie szukała kontaktu. Było jej ciągle głupio, choć nie mogła powiedzieć, że czegokolwiek żałuje. Przypuszczała, że Marta domyśla się, co zaszło, bo Galliardka stała się nieco bardziej milcząca i często rzucała Gnatożujce zafrasowane spojrzenia. Jednak nic nie mówiła i to ułatwiało sprawę. Connal dzwonił od czasu do czasu, pytając, jak jej się żyje. Ale nie wspominał ani słowem tamtego fatalnego wieczora. Sprawiał wrażenie, jakby pogodził się ze wszystkim. Któregoś dnia w komórce odezwał się głos Izy. - O booooże - jęknęła jak dusza potępiona - jak mi się nuuuudzi! - Co to znaczy, że ci się nudzi? Masz robotę? - Mam. - No to czemu narzekasz? - Robotę mam, ale nie mam... no, sama wiesz. Chodźmy gdzieś, spotkać jakichś zwykłych ludzi, a nie tylko Krewniaków i Krewniaków. I jeszcze tych... no... Krewniaków. Słuchaj, mam zaproszenie do Galerii Architektów dla dwóch osób, pójdziesz ze mną? - A po co? - zmarszczyła się Sara niechętnie. - Jest wernisaż jakiegoś kolesia, podobno świetne rzeczy robi. - Znowu sztuka współczesna? - Jezu, nie marudź, tylko rusz tyłek i chodź ze mną - w głosie Izy dało się wyczuć zniecierpliwienie - potrzebuję rozrywki. - Dobra, dobra, nie jęcz już. Pójdę z tobą - westchnęła ciężko Sara, łącząc w myślach imię przyjaciółki z rozmaitymi nieprzyjemnie brzmiącymi przymiotnikami - tylko skąd ja wezmę coś, w czym będę mogła się ludziom pokazać? Wbrew oczekiwaniom Sarze udało się znaleźć zwykłą "małą czarną", która spokojnie mogła uchodzić za ciuch elegancki. Koło dwudziestej pierwszej, spóźnione, przekroczyły z Izą progi Galerii Architektów, by już po pięciu minutach krążyć po sali z kieliszkami szampana w dłoniach i podziwiać wielkie, czarno-białe grafiki porozwieszane na ścianach. Ominęła je oficjalna część wernisażu, ale, jak słusznie zauważyła Iza, to, co artysta miał do powiedzenia na temat swoich prac, nie będzie teraz psuło im ich odbioru. - Możemy spokojnie poobcować ze sztuką - stwierdziła, jednym haustem wychylając zawartość swojego szkła. - Właśnie widzę, jaką masz metodę - zgryźliwie zauważyła Sara podchodząc do pierwszego lepszego dzieła i rzucając mu niezbyt zainteresowane spojrzenie. Grafika, wykonana przy użyciu technik pozostających dla dziewczyny tajemnicą, przedstawiała jakąś ulicę, zwężającą się perspektywicznie od lewej do prawej. Domy, latarnie, nocne, czarne niebo ponad nimi i stojący wysoko księżyc w pełni, otoczony gigantycznym halo. Wszystko to, niby zwyczajne, wydało się Sarze w jakiś sposób znajome. Przez długi moment nie mogła dociec, czemu. Niepewnie podążyła wzdłuż ściany, przyglądając się innym grafikom, wszystkim utrzymanym w podobnym klimacie. Niektóre, oprócz dziwnie rozmytych widoków miejskich, współczesnych ulic, przedstawiały też coś, jakby lasy pełne bujnej roślinności, a czasem, zaplątaną gdzieś męską twarz. Dziewczyna doszła do wniosku, że muszą być to autoportrety twórcy i zaczęła rozglądać się po sali w poszukiwaniu ponurawego bruneta, o pełnych wargach i głęboko osadzonych, ciemnych oczach. Ujrzała go w końcu, jak rozmawia z grupką gości. Trzeba przyznać, że bardzo wiernie odtworzył swoje rysy. Nie można było mieć najmniejszej wątpliwości, że mężczyzna na grafikach i ich autor, to jedna i ta sama osoba. Próżniak, pomyślała Sara z półuśmieszkiem. Wróciła do podziwiania schowanych za połyskującymi taflami szkła dzieł. Co było w nich tak znajomego? Odpowiedź uderzyła w nią jak grom z jasnego nieba. - Iza... Iza - syknęła w stronę, gdzie jej przyjaciółka kończyła właśnie kolejnego drinka, uśmiechając się promiennie do kelnera. - Iza, ja wiem co to jest. - Co jest co? - spytała krewniaczka, niechętnie rezygnując z następnego kieliszka. - Co jest na tych grafikach. - Autor. - To też, ale, Iza, ja to widziałam. W taki sposób odrealniona jest tylko jedna rzecz - warknęła Sara, zniżając głos - Umbra. - O - Iza wzruszyła ramionami - aha. - Upiłaś się? To albo Krewniak, albo jeden z nas, albo inne nadprzyrodzone coś. - No i? Ostatnio tylko takich spotykam - w głosie Izy słychać było nutkę rezygnacji - pogadaj z nim w takim razie. Ale jeśli mam być szczera - dodała, przyglądając się autorowi prac z namysłem - to on wygląda zupełnie, jakby był ostatnio stałym bywalcem Lochu. Sara zaniemówiła na chwilę. Faktycznie. Iza miała rację. Jasna cera, długie, czarne włosy, ciemne, przenikliwe oczy, elegancki, ale nie nudny ubiór. - Pogadam z nim, bo nie da mi to spokoju - zdecydowała wreszcie. Poprawiła włosy i pewnym krokiem ruszyła w kierunku artysty. Właśnie sięgał po drinka, kiedy podeszła do niego, starając się wyglądać możliwie najefektowniej. Uśmiechnęła się promiennie. - Witaj. Jestem Sara Orzechowska. Kurde, kurde, kurde, kurde! Trzymaj pion, kobieto! - Miło cię poznać. Ilja Muromiec. Kurde, kurde... o, Rosjanin. Chryste, czym on pachnie?! Ilja podał Sarze długą, chłodną, jasną dłoń o pewnym dotyku. Wampir, czy nie wampir. Eeee... chyba nie. A może? - Bardzo podobają mi się twoje grafiki. Trafiłam tu dziś przez przypadek i nie znam się za bardzo na sztuce. Ale chciałam spytać... bo to mnie intryguje, skąd bierzesz pomysły na prace? - wypaliła jednym tchem. "Bo to mnie intryguje"?! Upadłaś na głowę, Saro, może powiedz jeszcze "biorąc pod uwagę wszelkie możliwe aspekty...". Uśmiechnął się. - Różnie. Ale głównie z życia. Z codzienności. Z tego, co mnie otacza - odparł. - Ale... są takie... - Nierealne? O to ci chodzi? Pokiwała skwapliwie głową, czując się idiotycznie. - A cóż nie jest? - powiedział zagadkowym tonem. - Ee... - zaczęła, ale ugryzła się w język. Boże, dość. Pogrążysz się tylko. - Jeśli chciałabyś pogadać o tym więcej, to proszę - Ilja, cały czas łagodnie i może nieco drwiąco uśmiechnięty, wręczył jej wizytówkę. Zaczerwieniła się i wzięła karteczkę. Skinęła mu głową, próbując zachować resztki godności, po czym oddaliła się, omal nie wywracając kelnera z taca pełną kieliszków szampana. O w mordę... chyba popełnię seppuku. - Orzechowska - odezwała się z niesmakiem Iza, obserwująca poczynania przyjaciółki znad kolejnego drinka - ty jednak jesteś straszna dupa. - Wcale nie. Dostałam jego... - rzuciła szybkie spojrzenie na wizytówkę. Była cała czarna i matowa. Jedynie rządek jasnoszarych liter i cyfr mącił ten absolutny, mroczny spokój. - ... adres - dokończyła niepewnie. - Powiedział coś? - Tak. Jak się nazywa. - I jak się nazywa? - Jakoś dziwnie... Ilja Mu... Mo... kurde, nie pamiętam nazwiska. - No i pięknie. Człowiek? - Taaaa... - przeciągając sylabę z nagłym wahaniem, Sara znowu spojrzała na wizytówkę. Potem na kilka prac.- Zdecydowanie nie - oznajmiła wreszcie z przekonaniem. ]]>Tue, 21 Oct 2008 14:37:37 +0200http://werewolf-sara.ownlog.com/1668788,link.html